Omdat ik herfstvakantie had stelde mijn vriend voor er een paar dagen tussenuit te piepen. Na even googelen vonden we een hotel in de Franse dubbelstad Charleville-Mézières, een heerlijke plaats die we al vaker bezocht hebben. Zo sjeesden we afgelopen woensdag door België naar de Franse Ardennen. Om alvast in de juiste stemming te komen zocht ik voor tijdens de autorit mijn mooiste Franse muziek op: Julian Clerc, Edith Piaf, Zaz, en natuurlijk was Johnny Hallyday ook mee op stap. Enfin, je snapt het wel, de sfeer in de auto was helemaal top!

Het geheugen slaat niet alleen beelden op, het geheugen is ook een grote jukebox die gevraagd of ongevraagd een muziekje opzet. Zo werd ik afgelopen week getrakteerd op een oorwurm ingegeven door het succesvolle tv-programma van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps: CHANSONS!

‘Nou het is D.P.S.’ In de bus naar Rotterdam val ik middenin een gesprek tussen twee meiden. Tegenover elkaar gezeten delen ze hun laatste nieuwtjes. Op verveelde toon.

Door een aanval van kooplust nam ik de bus naar het stadscentrum. Zoals gebruikelijk in het herfstseizoen zaten er in de bus kuchende en niezende mensen. Even was ik dolblij met het gebruik van mondkapjes en dat binnenkort mijn huisarts het griepvaccin weeer in mijn bovenarm spuit. Naast me schoof een vrouw onrustig heen en weer op haar zitplaats.

Ik spring niet gauw voor iemand in de bres. Alleen als een persoon zichzelf echt niet kan verdedigen wil ik weleens bijspringen. In het geval van de man over wie ik het wil hebben kan die het zeker niet zelf; hij is hartstikke dood. Daarom gebruik ik deze column om een klein onrecht recht te zetten.

'Hey Sophie!' Stralend kijkt ze me aan, een oud-collega uit een ander leven. Een tijd waarin ik als detacheringskracht door Nederland trok. Voor ik er goed en wel erg in heb worden twee armen stevig om me heen geslagen. 'O, sorry, gelukkig ben ik gevaccineerd!', hoor ik haar zeggen. Eerlijk gezegd kan de corona van mij even de pot op; in maanden ben ik niet zo hartelijk geknuffeld.

Kort na het publiceren van de column Vergeten? waarin ik over mijn zoektocht naar het Max van der Stoelplein in Athene vertelde, kreeg ik via mijn website bericht van een attente lezer. Ook zij had het plein in de Griekse hoofdstad niet gevonden. Wel schreef ze dat er volgens het Reformatorisch Dagblad van 1974 een Avenue Maxopolos Stoepolos is in Saloniki, beter bekend als Thessaloniki. Vreemd, zou deze avenue vierkant zijn en daarmee het bedoelde plein dat Trouw en de Groene Amsterdammer in hun artikelen vermeldden? Je snapt het al, direct startte ik een nieuwe speurtocht.

Ik hou van pleinen; ze zijn lekker overzichtelijk zodat ik in een vreemde omgeving gelijk weet wat voor richting ik op moet om dat te doen waarvoor ik gekomen ben. Dat kan met straten niet. Die moet je heen en weer lopen. Is er een terrasje? Zit er die of die winkel? Niet erg als je van wandelen of winkelen houdt, maar zo'n type ben ik niet. In mijn eeuwige haast wil ik kijken of kopen en hup naar huis.

Op mijn balkon beginnen de witte pluimhortensia’s steeds meer te blozen, alsof ze elkaar stiekem een schunnige mop doorvertellen. De waarheid is minder grappig. De herfst komt eraan. Binnenkort is het over met het genieten van mijn stuk natuur op postzegelformaat.

Het regent. Alweer. Ritmisch vallen de druppels in het water van de vijver. Zelfs de vogels die me 's morgens wakker maken met hun getjilp hebben zich stilletjes teruggetrokken. Ook al bekruipt me het gevoel hun voorbeeld te volgen steek ik toch één voet uit bed. Na nog een twijfelmoment volgt de tweede.

De Grote Breedstraat is de laatste jaren veranderd. Naast kantoorpanden hebben de Wibra, Blokker en Kruidvat de pittoreske huizen en winkeltjes opgeslokt. Ook lunchroom De Koffiepot is met de tijd meegegaan. De oude koffiepottencollectie waaraan de zaak zijn naam dankt, heeft plaatsgemaakt voor een strak interieur. Op het terras lopen serveersters af en aan met bestellingen. Gezien het weer van de afgelopen periode, loop ik hier misschien wel op de mooiste dag van deze zomer.

Is het jou ook al eens gebeurd, dat bij het uitlopen van een winkel plots het alarm afgaat? Direct kijk je verschrikt naar de kassière, ondanks dat je weet, de spullen in je tas zijn betaald. Bij mij kleuren tijdens zo'n tafereel mijn wangen vuurrood en het ergste: ik ga stotteren. Alsof ik inderdaad op heterdaad betrapt ben.

Afgelopen week nam Joost Prinsen afscheid van zijn lezers die elke week trouw zijn rubriek JOOST MAG 'T WETEN in het Algemeen Dagblad lazen. Naar eigen zeggen was hij het zat om de steeds terugkerende vragen over coniferen omzagende, schutting plaatsende en roddelende buren of familieleden te beantwoorden. Als vaste lezer snap ik dat wel. Op zaterdag las ik alleen nog de responsen van Joost vanwege zijn virtuoos taalgebruik.

De timing was netjes gezegd uiterst belabberd. Eén dag voor een geplande dagtrip naar het zuiden, sloegen de bacteriën toe en liep ik opzij, opzij, opzij, heen en weer naar het toilet. Ik weet niet of jij weleens een blaasontsteking hebt gehad, maar ik kan je vertellen naast lastig is het ó zo pijnlijk!

Intussen zijn er honderden moppen over gemaakt, tientallen columns over geschreven en nog steeds snappen de heren het niet: een bouwvakkersdecolleté is totaal niet sexy! Ik begin hierover omdat ik twee dagen tegen drie van die spleten heb aangekeken. Voldoende materiaal voor een grondige studie. Want je wilt niet kijken ...

Wat ben ik blij dat onze overheid waakt over onze gezondheid. Ben je boven de dertig dan mag je gratis meedoen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Boven de vijftig hit je de jackpot en nodigen de waakhonden je ook uit voor het bevolkingsonderzoek borstkanker en darmkanker. En voor dat laatste viel afgelopen week een paarse plastic envelop in mijn brievenbus.

Wat een opluchting! Begin deze maand is de Nederlandse Telecommunicatiewet in werking gegaan. Dat betekent dat bedrijven ons alleen nog mogen bellen als we er uitdrukkelijk toestemming voor geven. Door deze wet krijgt het vak telemarketing een flinke klap te verwerken. Hoewel, ook al sta ik in het Bel-me-niet Register, regelmatig werd ik toch gebeld door een bedrijf dat mij op slinkse wijze een nieuw contract of product wilde aansmeren. Alsof ik malle Jetje ben.

Zo, hoe beviel je eerste mondkaploze week? Lekker hè. Eerlijk gezegd, ik wacht nog even met dat onding afzetten. De tweede prik is nog niet gezet en vlak voor de eindstreep omvallen lijkt me geen goed idee. Ja, ik weet het, experts zeggen: 'Mondkapjes hebben geen nut', maar daarnaast zijn er specialisten die het tegenovergestelde vertellen. Ik hou het maar op: baat het niet dan schaadt het niet.

De zeehavenpolitie van Rotterdam heeft pas een man aangehouden die ruim achtentwintigduizend euro bewaarde op zijn hotelkamer. Omdat hij geen goede verklaring had waarom hij zo'n bedrag bij zich droeg en beschikte over een vals identiteitsbewijs werd de man ingerekend. De aanhouding kwam voor de politie onverwachts. Ze kwamen op dat moment voor een andere melding, maar de man viel op door zijn zenuwachtige gedrag.

We lopen in Nederland weer eens achter. Ja, ik schrijf bewust 'weer eens'. Denk aan het vaccinatiedebacle. Alle landen om ons heen waren al flink bezig met prikken toen Nederland er achteraan kwam kakken. En nu we gelukkig mooi op schema liggen hebben onze oosterburen ons alweer ingehaald met de invoer van het coronapaspoort. Terwijl onze privacydeskundigen nog de voors en tegens van de Digitale Green Pass afwegen en de ICT'ers druk zijn om alle systemen waarin geregistreerd wordt of je gevaccineerd bent aan elkaar te knopen, krijgt elke Duitser bij de tweede vaccinatie een QR-code. Die code kunnen ze invoeren in de CovPass-App en klaar! Ik hoop wel dat hier alles voor één juli klaar is. Niet dat ik naar het buitenland afreis maar ik gun het jullie zo.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.