Mensen met een positieve inborst, ik ben er dol op. Lieden die denken in kansen, de goede kant van de zaak inzien, niet klagen, maar dragen en ons en passant trakteren op positieve quotes waar meestal zo'n opgeheven duimpje bij staat. Ondanks dat ik ook bij mijn geboorte een roze bril kreeg meegeleverd, heb ik toch zo af en toe flink de pee in. Zoals René Gude, Denker des Vaderlands, eens zei: 'Het leven is een gedoetje.'

In de winter kijk ik graag naar reportages die opgenomen zijn in warme landen. Vooral als zo'n warm land ook nog mijn favoriete vakantieland is én er recepten worden gedeeld. Afgelopen week vond ik zo'n reportage op YouTube. Terwijl de regen langs mijn ramen gutste, zag ik hoe Gordon Ramsey, ja die kok met die grote waffel, de Kretenzische zee indook. In mijn fantasie dook ik mee. Het lauwe water omsloot mijn lichaam. Net op tijd om een groep dolfijnen te zien wegzwemmen kwam ik boven. Mijn hart bonkte van vreugde tot ik Gordons metgezellen, de beroemde Gino D'Acampo en Fred Sirieix, hoorde roepen dat het tijd was om verder te gaan.

Op de lagere school had ik een juf handarbeid. Ik herinner me haar als een struise vrouw met hoog getoupeerd haar dat van achteren met een mooie speld in een “Grace Kelly rol” was vastgezet. Haar blouse was gevuld met een enorme bos hout die alle aandacht van haar gezicht afleidde. Of mag ik dat ook niet meer zeggen, bos hout? Nee? Oeps, het staat er al. Een ander kenmerk van haar was dat ze duidelijk articuleerde met het volume van een marktkraamhouder.

Afgelopen jaarwisseling had ik geen feest, geen vuurwerk en geen goede voornemens. Wat ik wel had: bubbels. Ook al weet ik dat op klokslag twaalf de wereld en mijn leven niet bij toverslag veranderen, een feestwijn gaat er altijd wel in. Een uurtje voordat tweeduizend drieëntwintig knallend verwelkomd zou worden, besloten mijn vriend en ik niet langer te wachten. Het was hoog tijd voor een 'indrinkertje'. Omdat hij heerlijk onderuitgezakt Claudia de Breij zat te kijken (was goed!), offerde ik me op om de fles te openen.

Haast. Alsof de dood me op de hielen zit word ik elke morgen na het opstaan overrompeld door een ontzettende haast. Snel douchen, de huishoudelijke klusjes afwerken, boodschappen doen en o ja, nog even kijken wat er op de sociale media te doen is. Van Facebook hop ik naar Insta en van Insta naar Twitter. Tussendoor draai ik full speed een ontbijt, lunch of het avondeten in elkaar welke ik hap, hap, hap in mijn maag laat verdwijnen.

Hoe leit dit kindeke, was altijd het eerste liedje op onze kerst elpee van De Leidse Sleuteltjes, die werd opgezet zodra mijn vader begon aan zijn jaarlijkse klus: de stam van de kerstboom passend maken voor de standaard. Als er vanuit de keuken een minder christelijk woord ons gezang overstemde wisten we, operatie' kerstboom was geslaagd. Het versieren kon beginnen!

Geniet jij ook zo van die zoete kerstcommercials op tv? Wat hebben de grootgrutters weer hun best gedaan om ons het magische kerstgevoel te verkopen. Lidl laat een homoseksuele man vrede sluiten met zijn ouders, ALDI roept het familiegevoel op door een foto van een dood en toekomstig familielid in beeld te brengen, Albert Heijn neemt ons mee in de droomwereld van het dochtertje van het AH-gezin en de Jumbo-familie nuttigt om nostalgische redenen buiten naast een sneeuwpop het toetje. Echt, de Bona reclame uit 1970 is er niets bij. Weet je nog? Rij maar mee in de arrenslee door de sneeuw, wij nemen Bona mee!

De voorpret begon direct nadat we een hotel hadden geboekt. Samen met mijn vriendin zocht ik op internet bezienswaardigheden uit die we in Lille en omgeving wilden bekijken. Het werd een lange lijst want we hadden dit gedeelte van Frankrijk nog niet eerder bezocht.

Bij ons thuis was het elk jaar hetzelfde liedje: met een bons op de deur kondigde Sinterklaas zijn komst aan om daarna ongezien te verdwijnen in het duister. En elk jaar stond de rode teil waarin mijn broer als baby was gewassen, vol cadeautjes te wachten als wij nieuwsgierig de deur openmaakten. Vol verwachting klopte ons hart.

Best gek hè, die gewoontes die je gaandeweg het leven ontwikkelt. Zo merk ik dat ik steeds meer tegen mezelf ga praten – hardop. Waren het eerst nog korte krachttermen die iedereen er weleens uitgooit, langzaamaan ben ik overgestapt op hele zinnen. Nu zou ik deze gewoonte door een beetje op te letten misschien kunnen stoppen, maar mijn brein heeft ook eigenschappen ontplooid die niet te stoppen zijn.

Het regende en het was koud. Als een rillende verzopen kat parkeerde ik mijn fiets voor het ziekenhuis waar ik voor mijn driemaandelijkse check-up een afspraak had. In de wachtkamer nam ik plaats naast twee dames die de waterstofperoxide en botox niet hadden geschuwd. Ze deden mij denken aan Donatella Versace en Estelle Cruijff.

Een vraag die mij achtervolgt is, wat wil je later worden. Dat begon op de lagere school, alleen was het toen mijn vader die antwoordde. Ik was een meisje, dus voorbestemd te trouwen, te baren, te koken en natuurlijk te poetsen. De pantoffels klaarzetten liet hij nog net achterwegen. Logischerwijs stuurde mijn vader mij voor een vervolgopleiding naar het Huishoud- en Nijverheidsonderwijs. Ik neem het hem niet kwalijk, het waren andere tijden.

Het schrijven van deze columns vind ik leuk werk. Daarom ben ik ook zo blij met jou als lezer. Wat wel lastig is, elke week een nieuw onderwerp verzinnen. Daarom ligt er op mijn werktafel een papiertje met twee vragen: heb ik iets leuks meegemaakt? Was er iets waar ik me ontzettend over opgewonden heb?

Zo'n beetje alle basisbehoeftes die een mens nodig heeft om fijn te leven worden onbetaalbaar: verwarming, brood, boter enzovoort. En binnenkort lijdt huize Dijkgraaff ook aan koffiearmoede. De prijs voor een pak koffiecapsules is verdrievoudigd! Nu denk jij waarschijnlijk, maak je niet druk, het is maar koffie. Klopt. Alleen koffie is mijn aller, aller, aller favorietste drankje. Nou ja, een gin-tonic laat ik ook niet staan...

 Mijn oleanders zijn ziek. Al een tijdje verkleuren de bladeren van beide planten zwart door roetdauwschimmel. Dit betekent dat ik iedere dag met een emmer sop en huishoudhandschoenen de bovenkant van de bladeren één voor één moet schoonmaken, anders leggen de planten het loodje.

Afgelopen week was in het nieuws dat de benzinevoorraden in Frankrijk opraken. Door staking bij de olieraffinaderijen en brandstofdepots van TotalEnergies en Esso-ExxonMobile hebben veel tankstations in la douce France onvoldoende voorraad brandstof. Onbewust sloeg ik de beelden van boze mannen op om ze 's nachts te mixen met beelden uit mijn jeugd.

Als klein kind bezat ik het vermogen mij totaal af te sluiten van mijn omgeving. Uren kon ik op de bank zitten, met opgetrokken knieën waar ik mijn armen omheen sloeg. Waar ik aan dacht? Geen idee. Ik ben niet zo'n soort mens die herinneringen heeft aan de eerste levensjaren. Mogelijk was dat in het luchtledige staren een manier om de gebeurtenissen van de dag te verwerken. Wat ik wel weet is dat ik mijn moeder soms gek maakte met mijn dagdromerij: 'Sophie, hoor je me niet? Sophie!'

Ik lees ze graag; zoekertjes die lezers plaatsen in tijdschrift of krant. Tussen al het onheil waarover uitgebreid geschreven wordt zijn de vragen naar theezakjes, DE spaarpunten, (strip)boeken of onderdelen om apparaten die de geest hebben gegeven nieuw leven in te blazen, haast aandoenlijk.

De boeken van de Ierse schrijfster Maeve Binchy bevatten de volgende ingrediënten: scènes die druipen van knusheid, zelfgebakken taarten die je laten watertanden en cottages zoals je ze vindt in pittoreske dorpjes als Kenmare. In de verhaallijn is er altijd een rol weggelegd voor een moederlijk type vrouw met een dikke derrière, gehuld in truttige rokken met daarboven door haarzelf gebreide truien. Naast dat is er natuurlijk ook een knappe man in het verhaal aanwezig. Je kent ze wel, kerels in het bezit zijnde van dikke bossen krullend haar, een krachtige kaaklijn en een schitterend lichaam.

Tot mijn zestiende jaar was ik helemaal weg van de muziek van Abba. Boven mijn bed hing een grote poster van het viertal gekleed in glimmende blauwe pakken. Daarna kwam Bob Marley. Nadat ik zijn hit War hoorde, een strijdlied tegen ongelijkheid, was ik direct verkocht. De poster van Abba werd ingeruild voor een megafoto van de rastafari. Zijn platen verzamelde ik naast mijn pick-up waarop ik ze stuk voor stuk grijs draaide. Ik hoor mijn moeder nog roepen: 'Sophie, kan dat niet wat zachter!' Een paar maanden na het overlijden van de King of Reggae verliet ik het ouderlijk huis. Boven mijn bed kwamen geen posters van popmuzikanten te hangen, dat vond ik kinderachtig.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.