Afgelopen week lag ik een beetje zielig te wezen op de bank. Het zijn van die momenten dat ik mijn grote liefde erg mis. Al was het maar omdat ik enorme behoefte had aan extra vitamine en de sinaasappels op de fruitschaal het vertikte uit zichzelf in de pers te springen om te worden vermorzeld. Zouden ze deze actie wel hebben ondernomen had ik alsnog op moeten staan. Een wandelend limonadeglas heb ik ook nog nooit gezien. ’t Zou fijn zijn als de producenten die zich nu druk maken over het ontwikkelen van zelfsluitende gordijnen of apparaten die naar je luisteren, zich op deze kwesties storten.

Ik had van de traditie nog nooit gehoord: de uitreiking van de Schollevaarse Kaars. Zal vast aan mij liggen want ik leef nu toch al dertien jaar in Schollevaar en deze festiviteit, georganiseerd door de Ontmoetingskerk, is daarna begonnen. Met het overhandigen van de kaars wordt jaarlijks extra aandacht besteed aan een Schollevaarder die zich op een bijzondere wijze heeft ingezet voor de wijk. Dit jaar mocht Kees Landman, geroemd om zijn vermogen tot samenwerken en zijn hulpvaardigheid, de kaars in ontvangst nemen. Via deze column, alsnog van harte gefeliciteerd!

De Brexit is nu ruim een week een voldongen feit en wonder boven wonder, de wereld draait nog steeds door. Wie had dat gedacht? Nou heel eerlijk, ik! De enige vrees die ik rond de scheiding tussen Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk ervoer was dat de Engelse tv-zender BBC van de buis zou verdwijnen waardoor ik de afleveringen van thrillers als Broadchurch of Shetland zou missen.

Kent u dat ook, dat fijne gevoel dat opkomt nadat de boel is opgeruimd? Heerlijk vind ik het. De afgelopen week beleefde ik dan ook hoogtepunt na hoogtepunt tijdens het vullen van vuilniszakken. Bruikbare spullen verdwenen in dozen die ik daarna direct naar de kringloop bracht. Voor de zekerheid. Want mijn brein werkt zo onlogisch dat ik ondanks mijn opruimdrift ineens overvallen kan worden door het legenestsyndroom. Komen er allerlei melancholische gevoelens bovendrijven waarna ik besluit alles weer uit te pakken. Dat schiet natuurlijk voor geen meter op.

Hebt u weleens parende reuzenpanda’s gezien? Nee? Dan durf ik te schrijven dat u afgelopen week onder een steen heeft geleefd. Werkelijk overal waren pandapornofoto’s te zien – op Twitter, in de dagbladen en op tv bij Op1. Dat tv-programma haalde voor de gelegenheid Brenda van Ekeren en José Kok van het programma Het geheime leven in de dierentuin van stal om over de acrobatische toeren van Wu Wen en Xing Ya te praten. Er was dan ook een gat te dichten nu de storm rondom het terugtrekken van Harry en Megan overgewaaid is.

Wachtende op mijn vriendin waren er veel manieren om de tijd te doden. Ik kon mensen bekijken, nutteloos de menukaart van voren naar achteren doornemen – we gingen alleen koffiedrinken – of de motiverende plaatjes op de muur lezen. Teksten als wijze raad voor blindemans ogen. In de praktijk gebruik je al die kennis nooit, toch? Nee, ze zijn leuk om door te nemen maar verder alleen voor de stickerdrukker van waarde. Dus doodde ik de tijd met het staren naar led theelichtjes die nu eens niet leken op zenuwachtig flikkerende straatverlichting.

Hebt u ze ook? Guilty pleasures? Zo’n plaat die je nóóit opzet als er vrienden zijn. Vast wel. In mijn omgeving is André Rieu zéér ongepast maar ó wat word ik er vrolijk van! Boeken kunnen ook iets beschamends hebben. Zeker sinds de boekenkaftsticker ‘literair’ is uitgevonden. ’t Schijnt zelfs dat zonder zo’n, voor de verkoop bedachte aanbeveling, boeken niet verkocht worden. Nou, Paulien Cornelisse heeft geen sticker maar goed dat ze is!

Nou dat was me het nieuwjaarsnachtje wel! Code rood! Nog een mazzel dat de tijd de weg kon vinden door de mist en we met z’n allen – HOPPA! – in 2020 zijn verzeild. Gelukkig Nieuwjaar! Ik ben zo benieuwd naar hoe uw feestdagen zijn geweest. Was alles naar wens? Eten niet aangebrand? Ik kan u vertellen, mijn kerstdagen waren voorzien van alle juiste ingrediënten: foute truien, gourmet, Chardonnay en liefde. Zo fijn! Ik verlang nu al naar de volgende Kerst!

Het terugkijken op de afgelopen periode is begonnen. Dat gaat bij mij vanzelf. Zodra de voorbereidingen voor de eindejaarsfeesten starten – valt voor mij reuze mee, ik ben alle dagen buitenshuis – produceert mijn brein terugblikfilmpjes. Zo van, hé weet je dit nog? Wonderlijk! Waar bevindt deze filmapparatuur zich onder mijn hersenpan? Ook opzienbarend, het ding hapert nooit. In een flits spring ik van 2019 naar 2007, 1999 en zo verder terug tot ik – ZOEF! – weer in het hier en nu ben.

Zo, dat weten we dan ook weer. Nummer één in de Top 2000: Bismillah! No! Queen met Bohemian Rhapsody. Weg verrassing! Nou ja, dat was het eigenlijk toch al niet. Vorig jaar stond het nummer ook op één net als het jaar daarvoor, het jaar daarvoor en daarvoor. Oeps, nu lieg ik.

Zo, dat is weer achter de rug. Sint en zijn Pietermannen hebben het land verlaten. Kan ik eindelijk weer rustig op Twitter zonder dat meningen over wel of geen roetpiet, wel of niet liegen tegen de kleintjes over het bestaan van de goedheiligman me om de oren vliegen. Dahag, dahag!
Verder met een ander onderwerp.

Op mijn werkplek lag een kort bedankje voor geleverd werk. Ter afsluiting las ik: ‘Neem dit ook op met Nico. Ik plak jullie even aan elkaar, kunnen jullie samen stoeien.’ Plak jullie aan elkaar? Samen stoeien? Hallo, ik verhuur mijn talent, niet mijn lichaam! Even tussen ons, mijn echte gedachten waren agressiever. In de wolk van stoom die uit mijn oren kwam, zag ik beelden waarin ik het geeltje met veel geweld – GRRRRRR! – door het keelgat van de afzender propte. Met een flinke naaldhak. Een uiterst aantrekkelijk idee dat verder geen opvolging kreeg. Tuurlijk niet! Moet ik meteen op zoek naar ander werk.

Lopend langs een basisschool zie ik voor het raam zeven uit papier geknipte T-shirtjes in vrolijke regenboogkleuren hangen. In spiegelbeeld lees ik: zondag, maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en dan ineens gewoon leesbaar Fri, waarna het spiegelschrift op het laatste shirtje eindigt met: zaterdag.

Geen daden maar onderzoeken. Echt, als ik het nieuws van afgelopen maanden nog eens doorneem, vliegen de onderzoeken me om de oren. Zo las ik over een onderzoek naar het indrukken van een verkeerd knopje in een vliegtuig van Air Europa op Schiphol. Ik denk dan, kan gebeuren toch? Doe ik ook weleens. Slaat – FLATS! – de mixer op hol.

’t Werd me vanmorgen met één blik in de spiegel duidelijk. Een baan bij SBS kan ik wel op mijn buik schrijven. Rimpels weven een fijn spinnenweb rond mijn mond, kraaienpoten zetten zich vast naast mijn ogen. Niet dat John de Mol nog zo glad is, maar hij is wel de slager die het vrouwenvlees keurt. En die slager wil alleen jong en strak op zijn scherm. Het is dat ik weet dat mevrouw de Mol ook geen 18 meer is anders zou ik er nog wat van gaan denken …

Het was GROOT nieuws: Always heeft het Venussymbool van de verpakkingen verwijderd. Eerlijk geschreven, ik moest echt even googelen naar hoe het Venussymbool er ook alweer uitziet. Dat is dus een rondje waaraan een kruisje bungelt. By the way, nu ik toch bezig ben, het symbool van de man heeft ook een rondje, maar daarop staat een stijf schuin pijltje. De vrouw draagt, de man paradeert.

Op de radio hoor ik het woord plofbedrijven. Nog nooit gehoord deze samenvoeging. Kan dat wel? Het woord plof vastlijmen aan bedrijf? Doordat de herfstvakantie voor me ligt als witte canvas, heb ik alle tijd nader onderzoek uit te voeren. Dus met de vraag: ‘Wat betekent plof?’ klop ik aan bij mijn grote vriend. Google.

De mens van tegenwoordig is leukdruk, gestrest of hangt op de bank met een burn-out. Sla de tijdschriften en kranten er maar op na. De één na de ander vertelt daarin over hoe hij-zij het allemaal anders gaat aanpakken, op zoek naar rust. Weg uit een wereld die altijd wel wat van je verwacht. On- en offline.

Op mijn werk was het jaren normaal om op je verjaardag toegezongen te worden door collega’s. Vreselijk. Vooral het uitgalmen van: “HOERA!HOERA!HOERA!”, waarbij de rechterarm de lucht in moest, vond ik uiterst gênant.

Laatst las ik: ga ook fit koken! Helaas kon ik het betreffende artikel niet meenemen, want het was onderdeel van een tijdschrift dat lag te wachten op aandacht in de wachtkamer van mijn tandarts die het blad weer geleend had van de Leesmap. En dan doe ik dat niet. Maar het hield me wel bezig, dat fit koken.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.