Augustusochtend

De hond staat stil, spreidt trappelend zijn achterpoten om vervolgens zijn poepgat richting aarde te brengen. Zijn staart doet me denken aan die van een varken. Ik volg de hondenblik over het kinderspeelveld. Zoekt hij privacy? Dat kan hij wel vergeten. Het beest bevindt zich op een terrein waar fietsers en auto’s langsrazen, het winkelend publiek voorbij wandelt en spelende kinderen in het klimrek hangen als bavianen. Is de hond beschaamd? Snapt de viervoeter, in tegenstelling tot zijn baas, het gebodsbord boven zijn kop wel? Nog voor ik de juiste antwoorden bij elkaar gepuzzeld heb, ontlast het beest zich. Zichtbaar blij rolt hij zijn staart uit en kwispelt vrolijk. Na een korte aanmaning: “Allez Duco”, wordt de hondenriem aangehaald, de gang naar ergens anders ingezet. Op de kinderweide blijft een verse hoop achter als voer voor een vliegenzwerm of kinderschoen.
’t Zal de toerist worst wezen.

Lees meer...

Publiek

Hebt u het gezien? Het daglicht is veranderd. Alsof er een dunne voile tussen de zon en moeder aarde is gekomen die de zomerse tinten absorbeert. Plotsklaps zijn we beland in de nazomer die ons onverbiddelijk klaarmaakt voor de herfst. Ik voel de blues al in me opborrelen.

Lees meer...

Lamento

Uit angst dat half Nederland over me heen rolt, durf ik deze column nauwelijks te publiceren. Nou ja, niet overdrijven. Door zoveel landgenoten wordt mijn werk niet gelezen. Dat kan ook niet. Tussen die acht miljoen mensen zitten er sowieso duizenden die aan de borst hangen, net leren lopen of weliswaar volwassen zijn, maar geen letter tot zich nemen. Nee, met wekelijks zes- tot zevenhonderd lezers mag ik zielsgelukkig zijn. Tot zover de zelfreflectie. Die best nuttig was. Nu durf ik ineens wel te schrijven wat ik eerder achterwege wilde laten. Laat ik het zo aanpakken dat mijn kritiek niet overkomt als afkraken. Ik ga het pad van de positieve psychologie betreden. Komt-ie.

Lees meer...

Koffiebar

Bewust heb ik deze column niet de titel ´Oud´meegegeven. Ja, ik ben me daar gek. Zodra het woord oud valt haken de meeste lezers af. Oud is in de ban gedaan. Of het moet gaan om rituelen als Kerst, dan kruipen we het liefst bij elkaar wachtend op de sneeuw die zelden valt. Oude bouwwerken zijn bij velen onder ons ook in trek. Uren brengen we door op de Acropolis, de Piramiden van Gizeh of de basilique du Sacré-Cœur waar we en passant een goede imitatie weggeven van een Japanse toerist.

Lees meer...

Hemelpoort

Hebt u al kennis gemaakt met de Amerikaanse Grumpy Cat? Nee? Dan bent u te laat maar laat ik u even bijpraten. Grumpy Cat, alias voor Tadar Sauce, was een wereldberoemde Amerikaanse poes met een, zoals de bijnaam al doet vermoeden, uiterst chagrijnig koppie. Maar ook chagrijnig kijken heeft zo zijn voordelen. Nadat de eigenares een foto van de poes op Instagram plaatste, liep haar banksaldo net zo hard op als het aantal volgers: miljoenen! Jammer genoeg komt aan alles een einde. Begin dit jaar liep Grumpy Cat een blaasontsteking op waardoor ze op veel te jonge leeftijd in de kattenhemel arriveerde. Zo’n hemel bestaat vast. Als wij mensen hem kunnen verdienen dan deze enigszins eigenzinnige wezens, trouwer dan mensen, zeker ook.

Lees meer...

Dorst

In de metro tussen Rotterdam en Capelle is het een drukte van jewelste. De hitte die al dagen in de straten hangt, glipt met mij mee naar binnen. In de metrowagon hangt een mengeling van zweet en warme afhaalgerechten. En er zoemt een hommel. Hysterisch is hij op zoek naar een deur. Die hij vindt. Alleen is het niet de uitgang van de metro: de hommel staat plots oog in oog met Petrus. Een geïrriteerde passagier vermorzeld het vliegertje genadeloos met zijn krant.

Lees meer...

Superlijm

Sinds kort woon ik samen. Met wie weet ik niet, wel met wat. ´t Heeft een lange staart en piepkleine oortjes. Gisteren heb ik mijn buurvrouw op de hoogte gebracht van mijn vrijage. Nog voor ik uitgesproken was hing ze aan het plafond, gillend dat deze vreselijke indringer dóód moest. Wat ik dan weer niet kan, zo´n dier ten grave brengen.

Lees meer...

Dinsdagmiddag

“Verdikkeme, ik word helemaal simpel van dat gezeur. Alsof een paar rimpels zo erg zijn. Komt er in het winkelcentrum zo’n jong ding op me af om de zoveelste wondercrème aan te bevelen: ’Uw rimpels verdwijnen gegarandeerd voor 80%.’ Dat vind ik dan toch weer karig. Maak dan gelijk een smeermiddel dat de hele boel superglad trekt.” Mijn vriendin reageert slechts met het uitschoppen van haar schoenen. Ze weet als ik op dreef ben, is er geen stoppen meer aan.

Lees meer...

Niet lullen

Wat geniet ik van de reus uit Alkmaar! Wat een superheld! Volgens mij heeft langeafstandszwemmer Maarten van der Weijden voor de start van zijn Friese Elfstedentocht gedacht: niet lullen maar doen. Zelfs nadat zijn eerste poging vorig jaar, om de elf Friese steden te bereiken, op ongeveer 40 kilometer voor Dokkum strandde, dook hij weer in het water. Ik maak een hele diepe buiging voor de man die, gedreven door overleversschuld, deze uitputtingsslag aanging.

Lees meer...

Willem

Vooraf was ik best zenuwachtig. Al weet ik dat volgens de statistieken vliegen veiliger is dan autorijden, je zult maar net in dat éne toestel stappen dat voorbestemd is zijn eindbestemming niet te halen. Toch zijn er altijd mensen die baas-boven-baas spelen. Zo zat er achter mij een stoere bouwvakker die nog voor vertrek in huilen uitbarstte. Zijn vrouw vond dat zo amusant dat ze na het opstijgen bij elke luchtzak joelde: ‘Daar gaan we Willem.’ Dat zij nog samen zijn, het is een wonder.

Lees meer...

Pauze

Het staat al maanden in mijn agenda en bijna is het zover! Met volgepakte koffer – een vrouw moet kunnen kiezen nietwaar? – vlieg ik met Nina aanstaande zondag in alle vroegte naar het eiland dat bekend staat om zijn zon, zee en zuipparty’s! Overigens dat laatste hadden mijn grijze hersencellen al weggestopt in de lade: niet belangrijk. Het waren mijn verder uiterst lieve collega’s die me herinnerden aan de tv-serie die Kreta of beter Chersonissos deze reputatie bezorgde.

Lees meer...

Verplicht

De tv is allang niet meer in zwang bij de kijkers. Wel bij aandachtsgeile malloten die een nieuwsbericht denken op te leuken door zwaaiend en roepend door beeld te lopen. “Oh, kijk mij eens stoer zijn!” Ik neem voor het gemak maar aan dat door de aan het oor gedrukte telefoon instructies komen van het thuisfront. “Beetje naar links, ja ik zie je!” Dergelijke popiejopie kwam afgelopen dinsdag in beeld tijdens de verslaggeving van Kysia Hekster over het bezetten van een varkensstal in Boxtel.

Lees meer...

Binnenkomer

Ik kan het wel, een praatje maken met een vreemde. Vanmorgen nog had ik in de supermarkt een prima gesprek met een mevrouw die ratseflats mijn boodschappen over de scanner schoof om ze vervolgens met een bloedvaart op de rolband te smijten. "Kan het iets rustiger?" vroeg ik nadat de familiezak chips – sttt, ik weet het – gebombardeerd werd met een galiameloen. "Tuurlijk, maar er staan nog meer mensen te wachten hè." De vijf zinnen die hierna volgden laat ik wegens het taalgebruik van mijn gesprekspartner liever weg. De uitkomst? Deze caissière ziet mij nooit meer.

Lees meer...

Geplakt

In mijn herinnering hing bij elk huis de vlag uit. Rood, wit, blauw met oranje wimpel. Onze tuin, waarin een kippenhok, duiventil en een grasveld waarboven een blauwe waslijn, leek gigantisch groot. Blauweregen omzoomde de veranda waarop mijn opa schommelend in zijn stoel genoot van het geroekoekoe dat vanuit de til zijn oren vertroetelde. Toen ik als twintiger nog eens teruggekeerde – in een aanval van melancholie besloot ik dat ik dáár wilde wonen en, niet onbelangrijk, het huis stond te koop – was de tuin veel kleiner. De met zorg opgebouwde vogelverblijven waren van de aardbodem verdwenen, net als het gras en de klimplant. Tegels vragen minder onderhoud, nietwaar?

Lees meer...

Klokken

Als ik een bijnaam voor mijn vader zou moeten verzinnen dan werd dat ongetwijfeld: de klokkenman. Pendules, Friese staartklokken, tafelklokken, mijn vader was er dol op. Niet om de tijd vanaf te lezen, welnee het ging om het gebimbam. In de korte tijd dat hij alleen woonde, na het overlijden van mijn moeder, verzamelde hij een assortiment dat om het kwartier de woon- en slaapkamer vulde met een luide klokkenspel-kakofonie. Het begin van het achtuurjournaal, voorheen een moment van complete stilte en oplettendheid, was niet meer te volgen. Als ik hem daarop attendeerde gingen zijn ogen glimmen en rolden altijd dezelfde woorden over zijn lippen: “Mooi hè.” 

Lees meer...

Aanvalluh!

Kunt u ook zo genieten van koeien die als een dolle springend hun winterstalling verlaten? Of van de ó zo schattige lammetjes en mèèè geitjes? Mijn hart knalt bij deze beelden bijna uiteen van geluk. Hetzelfde gevoel kan me overvallen zittend op mijn balkon omringd door bloempotten gevuld met tulpen en narcissen en blauwe druifjes en anemonen onder de lentezon. Als mijn neus dan ook nog eens geprikkeld wordt door het aroma van vers gemaaid gras lijkt mijn wereld op de Hof van Eden. Echt, ik moet mezelf afremmen om er niet à la Maria uit The sound of Music een aria uit te gooien.

Lees meer...

Vest

U kent het vast wel. Je hoort of ziet iets en plots gaat de film over het verleden draaien. Mij verging het vanochtend net zo toen ik uit het niets besloot mijn kledingkast eens grondig uit te mesten. Nadat de ene na de andere plunje op bed belandde raakten mijn handen plots een bijzonder kledingstuk: het vest van mijn moeder. Zachte grijze angorawol, gebreid volgens een ingewikkeld patroon, riep direct het beeld op van mijn moeder rustig zittend in haar stoel met in haar handen tikkende breipennen.

Lees meer...

Oud zeer

De wachtkamer zit zoals gewoonlijk vol zuchtende mensen. Wachten duurt lang. Getuige zijn van steunende zieken laat de tijd nog trager doortikken. Mijn oog valt op een brochure waarop de zin: “Ben jij slechtziend of blind en wil je sporten?” is afgedrukt. Kleine kans dat deze brochure gretig aftrek vindt. Of de blinde naar sport smachtende man of vrouw moet tijdelijk zicht krijgen en die kans acht ik helemaal miniem.

Lees meer...

De tweeling

Het ziekenhuis is verbouwd wat zorgt voor trammelant. Want waar je vroeger rechtsaf moest, om op je afspraak te raken, moet je nu linksaf. Of rechtdoor. Geen mens die het weet. Ook de wegwijsbordjes leveren geen oplossing, die moeten nog omgehangen worden. Helaas bezoek ik het medisch centrum zo vaak dat het mij intussen duidelijk is hoe ik bij het afnamelaboratorium kom.

Lees meer...