Wat een feest was dat toen de terrassen weer opengingen. Als een stelletje alcoholisten stonden velen van ons nog voor de klok van twaalven te wachten op dat eerste vers getapte pintje. Zo gemist! Ook gemist, winkelen. Gezien die rijen voor de IKEA en Primark? Wie niet voor een terras zijn hol uit kroop deed dat wel om uit winkelen te gaan. Toch mannen? Ja, ik spreek even tot jullie want in het voorbijgaan zag ik jullie weer massaal als lakeien voor de winkels staan. Echter, ik snap die rijaansluiters wel.

Op de sociale media verscheen laatst een bericht waarin beweerd werd dat een corona-vaccinatieboekje hetzelfde zou zijn als het dragen van een Jodenster. Eerder las ik dat de avondklok voelde zoals de 'spertijd' tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vergeet het. Als je tijdens de avondklok van de afgelopen maanden buiten liep, kreeg je een waarschuwing of een boete. In de oorlog de kogel.

Het AD is jarig. Het kan je haast niet zijn ontgaan. De landelijke krant vierde het feest door het weggeven van prijzen en een heus feest. Op tv verscheen Hans Nijenhuis, hoofdredacteur bij het dagblad die herhaaldelijk hetzelfde riedeltje opratelde over de historie van de jarige. Dat in herhaling vallen lag trouwens niet aan Nijenhuis, dat is het concept van Goedemorgen Nederland. Uren praten met dezelfde gasten, dezelfde onderwerpen en hetzelfde enthousiasme. Wat dan wel weer knap is, constant met bevlogenheid reageren op iets wat eigenlijk al is uitgekauwd.

Ik behoor tot generatie X. Dat betekent dat ik in mijn puberteit heb gedanst op de muziek van Saturday Night Fever in een broek met wijde pijpen, het meisjesblad Tina wekelijks verslond, in de zon heb liggen bakken om egaal bruin te worden en met vriendinnen afsprak in plaats van eindeloos met ze te appen. Kortom, ik had een fijne jeugd.

Het nieuwe boekenprogramma van de VPRO heeft de prikkelende naam Brommer op zee meegekregen, naar een boek van J.M.A. Biesheuvel, en wordt gepresenteerd door het duo Ruth Joos en Wilfried de Jong. De komende weken gaan zij dichters en schrijvers interviewen over hun werk. Daarnaast heeft het tv-programma ook een eigen boekenclub met als doel dat een Nederlandse of Vlaamse auteur lezers door zijn of haar roman begeleidt door middel van opdrachten. Klinkt als een vernieuwende opzet voor een onderwerp dat nog nooit een kijkcijferhit heeft opgeleverd.

Elke zondagavond kruip ik ouderwets voor de tv om mijn favoriete serie te bekijken: Escape to the Château. Deze serie draait om het Engelse echtpaar Richard Strawbridge en Angel Adoree. Samen met hun twee kinderen verhuisden ze zes jaar geleden van Londen naar Martigné-sur-Mayenne, Frankrijk, om daar Château de la Motte-Husson nieuw leven in te blazen.

Door het prachtige weer van de afgelopen week krijg ik zin om erop uit te trekken naar andere landen. Omdat dat nu onmogelijk is liggen er op mijn eettafel een stapel boeken van Frances Mayes waarin ze zo prachtig schrijft over haar leven in Italië, dat ik spontaan zin krijg op Funda te gaan zoeken naar een eigen casa dei sogni, droomhuis, in pizzaland.

Sinds ons leven wordt vergald door kleine virusdeeltjes puilen mijn kasten uit met etenswaren. Trouwens, als je denkt dat het coronabeleid niet consequent is, die ziektekiemen zelf weten ook niet wat ze willen. Verschijnen ze op de ene internetpagina als gele balletjes met enge tentakels, op de andere manifesteren ze zich ineens als groene, blauwe, grijze of veelkleurige griezels. Mocht ik ooit zo'n enge stok in mijn neus geboord krijgen ben ik benieuwd met welke kleur hij eruit komt.

De mooiste artikelen in de krant vind ik de stukken die, zeker in de tijd dat Mark, Geert, Wopke, Lilian, Lilianne, Jesse en Sigrid hun visie op de toekomst van Nederland spuien, niet opvallen. Trouwens, wat ben ik blij dat die verkiezingen voorbij zijn. Echt, de laatste dagen vóór de daadwerkelijke stemdag heb ik bewust al het nieuws overgeslagen.

O, ik weet heus je volledige naam wel maar die vind ik, net als je gedrag, minder mooi. Toch worden er veel boeken over je talent geschreven. Zo vertelde Hugo Borst in zijn boek Ma hoe je zijn moeder veranderde in een kasplantje. Ongeveer dezelfde verhalen zijn zopas opnieuw gedeeld door Marcel van Roosmalen: Mijn legendarische moeder overleeft alles. Helaas ben ik jou ook persoonlijk al een paar keer tegengekomen al had ik dat niet altijd meteen door. Immers, je behandelt ieder mens anders.

Hoe zou die man van Verisure klaarkomen? Sorry, ik weet dat dit een wat impertinente vraag is waarmee ik je leven binnenval, maar mijn gedachten laten zich zelden sturen. Die verzinnen bij zowat alles waar ik tegenaan loop in mijn leven beelden of vragen. Zo ook nu weer. O, je bent blijven hangen bij de naam die ik zojuist genoemd heb. Ik vergeet soms dat niet iedereen alle avonden als een Angela de Jong voor de tv hangt of door de sociale media scrolt tot de duim tegensputtert.

Er zijn zo van die woorden die we dagelijks gebruiken zonder dat ze opvallen. Zo ook het woord 'grappig' dat ik normaliter gebruik in zinnen als: 'Die mop was niet grappig', of, 'Dat is geen grappig verhaal.' Grappig is, of beter was, gewoon een woord tussen vele andere. Dat is veranderd. Hoe het komt weet ik niet maar ik vermoed dat ergens iemand het modewoord 'leuk' niet meer kon aanhoren en toen het synoniem heeft geïntroduceerd. Maar grappig is niet leuk.

Nadat ik jaren gedrild was op de huishoudschool om, zoals het woord al verklapt, een fantastische huisvrouw te worden, stroomde ik door naar de L.E.A.O. omdat mijn ouders eindelijk door hadden dat ik geen huisje-boompje-beestje type was en dus een vervolgopleiding nodig had. Ik kwam terecht tussen andere zestienjarigen waarvan sommigen eigenaardige gewoontes hadden.

Met mijn ogen dicht luister ik naar het getjilp van de vogels die af en aan vliegen. Soms worden de aangename melodieën verstoord door gekwaak van eenden of het schrille geluid van een boze gans. Ondanks dat de maand januari nog maar net afscheid heeft genomen kan ik even buiten zitten. Zonnestralen strelen mijn gezicht. Langzaam glijden mijn gedachten terug naar vroegere lentedagen.

In mijn puberteit durfde ik alles en niets. Alles betekende in bomen klimmen, nachtelijke droppings bijwonen, stiekem achter op een motor meerijden zonder helm. Niets was spijbelen en stelen. De angstige gedachte dat mijn ouders door het schoolhoofd of meneer agent over één van beide delicten gebeld zouden worden, was zo groot dat mijn hart alleen al bij het idee oversloeg. Toch heb ik het één keer gedaan.

Het vrouwenblad Saar informeert de 50+ vrouw over maatschappelijke kwesties. Zo hadden ze afgelopen maand een artikel over daten. Nu eens niet vanuit het vrouwelijk perspectief, maar vanuit het mannelijke. En wat blijkt? Klagen de jagende vrouwen over het verstrekken van onjuiste informatie door de andere sekse, zelf kunnen ze er ook wat van.

Afgelopen weekeind besloot ik mijn opruimwoede weer eens aan te slingeren. Ditmaal waren de lades boordevol cassettebandjes aan de beurt. In mijn hoofd begint zo'n klus al ruim voor ik goed en wel aan de dag begin. Heb jij dat ook? Dat je voor het opstaan al ligt te malen over hoe je iets het best aan kan pakken? Bij nader inzien kan ik op zo'n moment beter mijn bed verlaten en direct aan het karwei te beginnen.

Sinds ik het allemaal wat kalmer aan doe hang ik regelmatig op de bank, voor de tv, zappen maar. Klinkt ontspannen toch? Is het niet. Zo werden mijn hersens afgelopen week flink aan het werk gezet tijdens een nieuwsuitzending. Omdat er schijnbaar weinig te melden was moet de redactie gedacht hebben, welk item is een stofdoek waard? Het werd de duim. Dankzij Big Brother. Je weet wel, de goedkeurende duim die je in bed omhoog moet steken voordat je met je partner tot 'de daad' overgaat.

Zo, de eerste week van het nieuwe jaar zit erop. De kerstboom is afgetuigd, dus alles terug naar 'normaal'. Nou ja, bijna dan, maar over virussen of vaccinaties wil ik het niet hebben. Het is tijd om de balans op te maken. Hoe staat het met mijn goede voornemen? Staat de rem er nog op?

Haast. Alsof de dood me op de hielen zit word ik elke morgen na het opstaan overrompeld door een ontzettende haast. Snel douchen, de huishoudelijke klusjes afwerken, boodschappen doen en o ja, nog even kijken wat er op de sociale media te doen is. Van Facebook hop ik naar Insta en van Insta naar Twitter. Tussendoor draai ik full speed een ontbijt, lunch of het avondeten in elkaar welke ik hap, hap, hap in mijn maag laat verdwijnen.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.