Bij ons thuis was het elk jaar hetzelfde liedje: met een bons op de deur kondigde Sinterklaas zijn komst aan om daarna ongezien te verdwijnen in het duister. En elk jaar stond de rode teil waarin mijn broer als baby was gewassen, vol cadeautjes te wachten als wij nieuwsgierig de deur openmaakten. Vol verwachting klopte ons hart.

Best gek hè, die gewoontes die je gaandeweg het leven ontwikkelt. Zo merk ik dat ik steeds meer tegen mezelf ga praten – hardop. Waren het eerst nog korte krachttermen die iedereen er weleens uitgooit, langzaamaan ben ik overgestapt op hele zinnen. Nu zou ik deze gewoonte door een beetje op te letten misschien kunnen stoppen, maar mijn brein heeft ook eigenschappen ontplooid die niet te stoppen zijn.

Het regende en het was koud. Als een rillende verzopen kat parkeerde ik mijn fiets voor het ziekenhuis waar ik voor mijn driemaandelijkse check-up een afspraak had. In de wachtkamer nam ik plaats naast twee dames die de waterstofperoxide en botox niet hadden geschuwd. Ze deden mij denken aan Donatella Versace en Estelle Cruijff.

Een vraag die mij achtervolgt is, wat wil je later worden. Dat begon op de lagere school, alleen was het toen mijn vader die antwoordde. Ik was een meisje, dus voorbestemd te trouwen, te baren, te koken en natuurlijk te poetsen. De pantoffels klaarzetten liet hij nog net achterwegen. Logischerwijs stuurde mijn vader mij voor een vervolgopleiding naar het Huishoud- en Nijverheidsonderwijs. Ik neem het hem niet kwalijk, het waren andere tijden.

Het schrijven van deze columns vind ik leuk werk. Daarom ben ik ook zo blij met jou als lezer. Wat wel lastig is, elke week een nieuw onderwerp verzinnen. Daarom ligt er op mijn werktafel een papiertje met twee vragen: heb ik iets leuks meegemaakt? Was er iets waar ik me ontzettend over opgewonden heb?

Zo'n beetje alle basisbehoeftes die een mens nodig heeft om fijn te leven worden onbetaalbaar: verwarming, brood, boter enzovoort. En binnenkort lijdt huize Dijkgraaff ook aan koffiearmoede. De prijs voor een pak koffiecapsules is verdrievoudigd! Nu denk jij waarschijnlijk, maak je niet druk, het is maar koffie. Klopt. Alleen koffie is mijn aller, aller, aller favorietste drankje. Nou ja, een gin-tonic laat ik ook niet staan...

 Mijn oleanders zijn ziek. Al een tijdje verkleuren de bladeren van beide planten zwart door roetdauwschimmel. Dit betekent dat ik iedere dag met een emmer sop en huishoudhandschoenen de bovenkant van de bladeren één voor één moet schoonmaken, anders leggen de planten het loodje.

Afgelopen week was in het nieuws dat de benzinevoorraden in Frankrijk opraken. Door staking bij de olieraffinaderijen en brandstofdepots van TotalEnergies en Esso-ExxonMobile hebben veel tankstations in la douce France onvoldoende voorraad brandstof. Onbewust sloeg ik de beelden van boze mannen op om ze 's nachts te mixen met beelden uit mijn jeugd.

Als klein kind bezat ik het vermogen mij totaal af te sluiten van mijn omgeving. Uren kon ik op de bank zitten, met opgetrokken knieën waar ik mijn armen omheen sloeg. Waar ik aan dacht? Geen idee. Ik ben niet zo'n soort mens die herinneringen heeft aan de eerste levensjaren. Mogelijk was dat in het luchtledige staren een manier om de gebeurtenissen van de dag te verwerken. Wat ik wel weet is dat ik mijn moeder soms gek maakte met mijn dagdromerij: 'Sophie, hoor je me niet? Sophie!'

Ze stond, gekleed in een lange oversized jas, op de omslag van een glossy maandblad. Rond haar hals droeg ze een choker die me nog het meest deed denken aan een dure hondenhalsband. Naar de maker van het sieraad hoefde ik niet te raden want met koeienletters stond op de band vermeld: Chanel.

Ik lees ze graag; zoekertjes die lezers plaatsen in tijdschrift of krant. Tussen al het onheil waarover uitgebreid geschreven wordt zijn de vragen naar theezakjes, DE spaarpunten, (strip)boeken of onderdelen om apparaten die de geest hebben gegeven nieuw leven in te blazen, haast aandoenlijk.

De boeken van de Ierse schrijfster Maeve Binchy bevatten de volgende ingrediënten: scènes die druipen van knusheid, zelfgebakken taarten die je laten watertanden en cottages zoals je ze vindt in pittoreske dorpjes als Kenmare. In de verhaallijn is er altijd een rol weggelegd voor een moederlijk type vrouw met een dikke derrière, gehuld in truttige rokken met daarboven door haarzelf gebreide truien. Naast dat is er natuurlijk ook een knappe man in het verhaal aanwezig. Je kent ze wel, kerels in het bezit zijnde van dikke bossen krullend haar, een krachtige kaaklijn en een schitterend lichaam.

Tot mijn zestiende jaar was ik helemaal weg van de muziek van Abba. Boven mijn bed hing een grote poster van het viertal gekleed in glimmende blauwe pakken. Daarna kwam Bob Marley. Nadat ik zijn hit War hoorde, een strijdlied tegen ongelijkheid, was ik direct verkocht. De poster van Abba werd ingeruild voor een megafoto van de rastafari. Zijn platen verzamelde ik naast mijn pick-up waarop ik ze stuk voor stuk grijs draaide. Ik hoor mijn moeder nog roepen: 'Sophie, kan dat niet wat zachter!' Een paar maanden na het overlijden van de King of Reggae verliet ik het ouderlijk huis. Boven mijn bed kwamen geen posters van popmuzikanten te hangen, dat vond ik kinderachtig.

Tot voor kort was ik wel de laatste persoon die lette op prijsknallers. Tegenwoordig gooi ik een reclamefolder pas weg nadat ik 'm grondig heb doorgespit. Voor mijn laatste uitje met Nina, mijn vriendin, heb ik dagenlang het internet afgespeurd: welke sauna had een mooie aanbieding? Na uitgebreid onderzoek was het bingo! De prijs was, waarschijnlijk door de energiecrisis, nog vrij hoog, maar onder het mom van we verdienen het, trokken we afgelopen vrijdag met een gerust hart de broek van onze billen.

Het lijkt de laatste tijd wel of we massaal terug willen naar vroeger. Na jaren van cd's luisteren of muziek streamen grijpen we terug naar de lp met als argument: het warme geluid dat het ronde stukje vinyl voortbrengt. Het bijgeluid van krasjes, tikjes en kraakjes, nemen we voor lief. Ik ook. Al is bij mij de platenspeler nooit weggeweest.

Morgen is het feest voorbij. Na zes weken vakantie moet ik weer aan de bak. Al kan ik niet zeggen dat ik van mijn hobby mijn beroep heb gemaakt, dan zou ik schrijver zijn, ik vind mijn werk best leuk. Wat niet wegneemt dat ik deze vakantie, ondanks de ellende op de luchthavens, de hitte en wat lichamelijke problemen waardoor ik de buitenlandvakantie en afspraakjes moest laten varen, met liefde had willen verlengen.

Net nadat wij elkaar een gelukkig nieuwjaar hebben gewenst, begint het bij mij altijd te kriebelen. Dan al denk ik een paar maanden ongeduldig vooruit, naar de periode dat de winter het stokje zal overdragen aan de lente: een nieuw balkontuinjaar is in aantocht!

Met Nina naast me draaide ik mijn auto het parkeerterrein van de sauna op. We zouden ons die dag eens lekker laten verwennen. Vanuit mijn ooghoek zag ik een klein opstootje. De reden hadden we snel gevonden. Een auto lag met zijn neus in de greppel die twee parkeervakken scheidt. Waarschijnlijk dacht de bestuurder snel het terrein te verlaten door over het vak vóór hem te rijden. Ik zag de brokkenpiloot met een zakdoek zijn voorhoofd deppen. Naar het zich liet aanzien ontving hij goede raad van toekijkende stuurlui.

Je hebt het vast ook weleens, zo'n dag dat je denkt, geef mijn portie maar aan Fikkie, ik kruip in bed en trek het dekbed over mijn hoofd. Zo'n dag had ik op de warmste zomerdag tot nu toe. Hoewel, dichter bij de waarheid is dat ik een baalavond had. Overdag was alles best goed gegaan.

Het was zo'n zomeravond waarvan ik hoopte dat hij nooit voorbij zou gaan. Tevreden zat ik met een boek en gin-tonic, op mijn terras. Alles pais en vree. Tot er een mannenstem de stilte doorkliefde met woorden die weinig vriendelijk waren. De meeste begonnen met een k of t. Ben ik duidelijk genoeg?

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.