Grote bruine ogen kijken recht in de camera. Ik schat haar vier, vijf jaar. Samen met haar ouders, broertjes en zusjes leeft ze in een krottenwijk. Het huis is leeg. Er is geen stromend water, geen elektriciteit, zelfs geen kaars om het schamele onderkomen enigszins te verlichten. Het meisje staat naast haar vader die zijn verhaal vertelt aan de Belgische journalist Rudi Vranckx van de VRT. Aan het einde van het gesprek fluistert ze haar naam: Safia.

Al tijden heb ik een terugkerende vraag. Mogelijk ken je het wel. Op een dag plopt er een kwestie op in je gedachten, je neemt je voor het antwoord op te zoeken, echter tegen de tijd dat je daaraan toekomt ben je de vraag vergeten. Nee, je herkent dit niet? Dan mag je je gelukkig prijzen. Mij gebeurt zoiets vaak.

Natuurlijk heb ik overal een mening over. Zo heb ik een duidelijke visie over de op handen zijnde verkoop van sprinkhanen bij de supermarkt. De Europese Unie mag deze kriebelbeesten dan goedkeuren voor consumptie door de mens en studies mogen uitwijzen dat de hooiwipper door het hoge eiwitgehalte een prima vleesvervanger is, in mijn kookpot zul je ze niet vinden. Mijn bijdrage aan het verminderen van de CO2 is en blijft gewoon een paar dagen per week vegetarisch eten.

Met het boek Zomerhitte van Jan Wolkers zat ik op de bank. De middagzon verwarmde het meubilair en mijn lichaam. Uren had ik zo kunnen zitten sudderen, maar mijn oog viel op een vies slakkenspoor dat over één van mijn woonkamerramen kronkelde. Er zat niet anders op, als ik die smurrie niet van het raam zou halen had ik geen rust meer. De meest irritante huishoudelijke klus moest uitgevoerd worden: ramen lappen. 

Ellie Schmitz is kunstenaar en blogger. Op haar verzoek schreef ik een gastblog over kunst. 

Ik hield van het schilderij dat in mijn ouderlijk huis hing. Het tafereel, een zeezicht geschilderd in verschillende groen- en crèmetinten, zie ik nog zo voor me. Mijn aandacht ging vooral uit naar de golven die gestreeld werden door zacht maanlicht. Soms was het net alsof het water in beweging kwam en ik de zee hoorde ruisen. Het beeld had hetzelfde effect op me als de 'echte' zee nu nog heeft; het maakt me rustig.

Doordat we steeds meer gebruik maken van sociale media is onze schrijftaal veranderd. Zo wordt regelmatig een woord in een zin weggelaten. Ook ik ben schuldig. In mijn kring socialemediavrienden is het gebruikelijk om de eerste post van de van de dag te beginnen met: goedemorgen, goedemiddag of goedenavond, ik wens jullie een fijne dag! Omdat ik daarvoor te ongeduldig ben, snoeide ik de zin steeds meer terug. Over bleef: fijne dag! Sinds kort post ik elke morgen een dagfoto zodat ik in één klap iedereen een groet stuur.

'O, dus je hebt geen last meer van muizen?' Mijn vriendin, keek me aan.
'Nee, sinds ik zo'n elektrisch ding op het balkon heb, zijn ze weggebleven.' Terwijl ik antwoordde, wees ik ter verduidelijking naar de plek waar mijn muizenverjager in een stopcontact zit. Vreemd, het controlelampje werkt niet, dacht ik. Gelukkig moest Nina net op dat moment naar de wc zodat ik vlug naar de contactdoos kon lopen waarin het apparaatje zo los hing dat het
never nooit stroom door zijn pootjes kreeg. Haastig duwde ik het ding terug en voila!, het lampje brandde. Ik besloot mijn ontdekking niet te delen. Zelfs voor mijn grootste vriendin schaam ik me weleens voor dit soort stommigheden.

Omdat ik herfstvakantie had stelde mijn vriend voor er een paar dagen tussenuit te piepen. Na even googelen vonden we een hotel in de Franse dubbelstad Charleville-Mézières, een heerlijke plaats die we al vaker bezocht hebben. Zo sjeesden we afgelopen woensdag door België naar de Franse Ardennen. Om alvast in de juiste stemming te komen zocht ik voor tijdens de autorit mijn mooiste Franse muziek op: Julian Clerc, Edith Piaf, Zaz, en natuurlijk was Johnny Hallyday ook mee op stap. Enfin, je snapt het wel, de sfeer in de auto was helemaal top!

Het geheugen slaat niet alleen beelden op, het geheugen is ook een grote jukebox die gevraagd of ongevraagd een muziekje opzet. Zo werd ik afgelopen week getrakteerd op een oorwurm ingegeven door het succesvolle tv-programma van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps: CHANSONS!

‘Nou het is D.P.S.’ In de bus naar Rotterdam val ik middenin een gesprek tussen twee meiden. Tegenover elkaar gezeten delen ze hun laatste nieuwtjes. Op verveelde toon.

Door een aanval van kooplust nam ik de bus naar het stadscentrum. Zoals gebruikelijk in het herfstseizoen zaten er in de bus kuchende en niezende mensen. Even was ik dolblij met het gebruik van mondkapjes en dat binnenkort mijn huisarts het griepvaccin weeer in mijn bovenarm spuit. Naast me schoof een vrouw onrustig heen en weer op haar zitplaats.

Ik spring niet gauw voor iemand in de bres. Alleen als een persoon zichzelf echt niet kan verdedigen wil ik weleens bijspringen. In het geval van de man over wie ik het wil hebben kan die het zeker niet zelf; hij is hartstikke dood. Daarom gebruik ik deze column om een klein onrecht recht te zetten.

'Hey Sophie!' Stralend kijkt ze me aan, een oud-collega uit een ander leven. Een tijd waarin ik als detacheringskracht door Nederland trok. Voor ik er goed en wel erg in heb worden twee armen stevig om me heen geslagen. 'O, sorry, gelukkig ben ik gevaccineerd!', hoor ik haar zeggen. Eerlijk gezegd kan de corona van mij even de pot op; in maanden ben ik niet zo hartelijk geknuffeld.

Kort na het publiceren van de column Vergeten? waarin ik over mijn zoektocht naar het Max van der Stoelplein in Athene vertelde, kreeg ik via mijn website bericht van een attente lezer. Ook zij had het plein in de Griekse hoofdstad niet gevonden. Wel schreef ze dat er volgens het Reformatorisch Dagblad van 1974 een Avenue Maxopolos Stoepolos is in Saloniki, beter bekend als Thessaloniki. Vreemd, zou deze avenue vierkant zijn en daarmee het bedoelde plein dat Trouw en de Groene Amsterdammer in hun artikelen vermeldden? Je snapt het al, direct startte ik een nieuwe speurtocht.

Ik hou van pleinen; ze zijn lekker overzichtelijk zodat ik in een vreemde omgeving gelijk weet wat voor richting ik op moet om dat te doen waarvoor ik gekomen ben. Dat kan met straten niet. Die moet je heen en weer lopen. Is er een terrasje? Zit er die of die winkel? Niet erg als je van wandelen of winkelen houdt, maar zo'n type ben ik niet. In mijn eeuwige haast wil ik kijken of kopen en hup naar huis.

Op mijn balkon beginnen de witte pluimhortensia’s steeds meer te blozen, alsof ze elkaar stiekem een schunnige mop doorvertellen. De waarheid is minder grappig. De herfst komt eraan. Binnenkort is het over met het genieten van mijn stuk natuur op postzegelformaat.

Het regent. Alweer. Ritmisch vallen de druppels in het water van de vijver. Zelfs de vogels die me 's morgens wakker maken met hun getjilp hebben zich stilletjes teruggetrokken. Ook al bekruipt me het gevoel hun voorbeeld te volgen steek ik toch één voet uit bed. Na nog een twijfelmoment volgt de tweede.

De Grote Breedstraat is de laatste jaren veranderd. Naast kantoorpanden hebben de Wibra, Blokker en Kruidvat de pittoreske huizen en winkeltjes opgeslokt. Ook lunchroom De Koffiepot is met de tijd meegegaan. De oude koffiepottencollectie waaraan de zaak zijn naam dankt, heeft plaatsgemaakt voor een strak interieur. Op het terras lopen serveersters af en aan met bestellingen. Gezien het weer van de afgelopen periode, loop ik hier misschien wel op de mooiste dag van deze zomer.

Is het jou ook al eens gebeurd, dat bij het uitlopen van een winkel plots het alarm afgaat? Direct kijk je verschrikt naar de kassière, ondanks dat je weet, de spullen in je tas zijn betaald. Bij mij kleuren tijdens zo'n tafereel mijn wangen vuurrood en het ergste: ik ga stotteren. Alsof ik inderdaad op heterdaad betrapt ben.

Afgelopen week nam Joost Prinsen afscheid van zijn lezers die elke week trouw zijn rubriek JOOST MAG 'T WETEN in het Algemeen Dagblad lazen. Naar eigen zeggen was hij het zat om de steeds terugkerende vragen over coniferen omzagende, schutting plaatsende en roddelende buren of familieleden te beantwoorden. Als vaste lezer snap ik dat wel. Op zaterdag las ik alleen nog de responsen van Joost vanwege zijn virtuoos taalgebruik.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.