Net nadat wij elkaar een gelukkig nieuwjaar hebben gewenst, begint het bij mij altijd te kriebelen. Dan al denk ik een paar maanden ongeduldig vooruit, naar de periode dat de winter het stokje zal overdragen aan de lente: een nieuw balkontuinjaar is in aantocht!

Met Nina naast me draaide ik mijn auto het parkeerterrein van de sauna op. We zouden ons die dag eens lekker laten verwennen. Vanuit mijn ooghoek zag ik een klein opstootje. De reden hadden we snel gevonden. Een auto lag met zijn neus in de greppel die twee parkeervakken scheidt. Waarschijnlijk dacht de bestuurder snel het terrein te verlaten door over het vak vóór hem te rijden. Ik zag de brokkenpiloot met een zakdoek zijn voorhoofd deppen. Naar het zich liet aanzien ontving hij goede raad van toekijkende stuurlui.

Je hebt het vast ook weleens, zo'n dag dat je denkt, geef mijn portie maar aan Fikkie, ik kruip in bed en trek het dekbed over mijn hoofd. Zo'n dag had ik op de warmste zomerdag tot nu toe. Hoewel, dichter bij de waarheid is dat ik een baalavond had. Overdag was alles best goed gegaan.

Het was zo'n zomeravond waarvan ik hoopte dat hij nooit voorbij zou gaan. Tevreden zat ik met een boek en gin-tonic, op mijn terras. Alles pais en vree. Tot er een mannenstem de stilte doorkliefde met woorden die weinig vriendelijk waren. De meeste begonnen met een k of t. Ben ik duidelijk genoeg?

Heb jij dat ook, dat je een onaangenaam karwei uitstelt tot je er echt niet meer omheen kunt? Ik kan werkelijk van alles verzinnen om een klus voor me uit te schuiven. Vandaag ging ik zelfs zo ver dat ik op de sociale media de poes van een voor mij onbekend persoon feliciteerde. Voordat je deze zin verkeerd opvat, ik was natuurlijk reuze blij dat Snoeziepoezie jarig was. Maar had ik het karweitje dat wachtte eindelijk aangepakt, dan waren mijn gelukwensen nooit bij de poes terechtgekomen.

Verscholen in de uitgestrekte bossen van de Ardennen ligt een dromerig stadje dat wacht tot de toerist het wakker schudt. Het plaatsje heeft de naar avonturen zoekende mens veel te bieden, maar de bezoekersaantallen blijven door de jaren heen bescheiden. De gemeente treft geen blaam, zij doet er alles aan om de vakantieganger te lokken.

Afgelopen week sprongen herinneringen aan de herfstvakantie van 1986 in mijn gedachten. Samen met mijn vader, moeder, grote zus, kleinere broer en vriendin bracht ik die door in Ermelo. De omgeving en het vakantiepark waren mij bekend; ik bezocht de locatie eerder tijdens een schoolwerkweek. Wat heb ik toen een lol gehad! Enig nadeel was dat wij, vijfentwintig jongens en meisjes, 's nachts strikt gescheiden gehouden werden door waakhonden die de nachten doorbrachten op de gang. Best flauw want, zo bleek uit de geruchten achteraf, diezelfde juffen en meesters hadden zelf de huisregels aan hun laars gelapt. Het was ook de werkweek waarin ik op de weekmarkt mijn eerste singeltje kocht voor een spotprijsje: Abba, Dancing Queen. Achteraf snapte ik waarom het stukje vinyl goedkoop was, het ding was zo krom dat de naald van mijn pick-up op en neer wipte. Dat merkte ik thuis pas, terugbrengen was er dus niet bij.

Omdat het weekeind voor de deur stond, en daarmee veel leesuurtjes, kocht ik afgelopen week weer eens een vrouwenblad. Ik vind het fijn om tussen twee boeken mijn brein te resetten door iets luchtigers te lezen. Doe ik dat niet, dan loop ik de kans dat de personages uit boek één zo doorlopen naar het tweede boek.

Het is vandaag Vaderdag, dus logischerwijs gaat deze column over mijn vader. Waarom ook niet? Ik had tenslotte de leukste vader van Nederland.

Omdat mijn vriendin op vakantie ging, vroeg ze mij haar tuin te verzorgen. Een kleine moeite, overal in de tuin lagen tuinslangen aangesloten op een kraan met tijdklok. Stipt om negen uur 's avonds zou de bloemenborder worden voorzien van een douche. Achteraf verspilde moeite want zoals je weet, het plensde afgelopen week. Zo kwam het dat ik met de auto op stap ging om de aanplant te redden van de verdrinkingsdood.

In de supermarkt belandde ik afgelopen week in een scenario dat ik nooit had kunnen bedenken. Dat kwam zo. 's Avond zou Nina, mijn vriendin, komen eten. Een jarenlange traditie, op dinsdagavond houden we vrouwenavond. De ene week kookt zij, de andere week ik. Enfin, omdat het mijn beurt was liep ik 's morgens naar de supermarkt in mijn buurt. Op mijn lijstje stonden: groenten, gehakt en ijs.

Je kent ze vast wel, quotes die ons erop wijzen dat we vandáág moeten leven. Ze zijn aan mij niet besteed, ik leef graag in de toekomst. Vooral op gure herfstdagen kan ik uitkijken naar een witte winter. Gezellig onder de kerstboom. Op regenachtige lentedagen fleur ik op als meteorologen mooie voorjaarsdagen voorspellen; dagen waarop iedereen weer vrolijk op straat rondstapt, al dan niet in een rokje. De lente is ook een uitstekend seizoen om, als tuinier, plannen te maken voor de toekomstige zomer.

De eerste keer dat ik Parijs bezocht was ik een jaar of twintig. Samen met Nina, mijn vriendin, zoefde ik met de trein Gare du Nord binnen. Door het prachtige stationsgebouw in beaux-artsstijl, kwamen we direct in de juiste stemming. Tegenover het station dronken we bij brasserie Terminus onze eerste kop Franse koffie, waarna we op zoek gingen naar een kamer.

Als er één leesteken is dat voor het merendeel ten onpas wordt gebruikt is dat een uitroepteken. Het toepassen van één uitroepteken na de mededeling: van harte gefeliciteerd!, snap ik. De afzender wil extra benadrukken hoe blij hij of zij is met het verjaren van de ontvanger. Het gaat fout als een omroep over het beeld laat rollen: Dit is een herhaling! U kunt niet meer bellen! Nou, nou, denk ik dan, dat was ik heus niet van plan. Dat deze zin voorbijkwam bij een reprise van het tv-programma Meldpunt!, zegt genoeg. Ze zijn daar blijkbaar dol op het leesteken.

Afgelopen week was ik op visite bij Tante Til. Zij was mijn buurvrouw totdat de Alzheimer toesloeg. Nu zit ze in een verpleeghuis waar ze, met wat dementiemagie, elke dag haar 'gewone' leven omtovert tot één groot avonturenverhaal vermengd met een vleugje waarheid.

Toen ik mijn vriend net kende, ruilde hij mijn roepnaam direct in voor de troetelnaam: schat. 'Geef mij het zoutvaatje even aan schat.' Het verkleinwoord van schat gooide hij erin als hij mij bijvoorbeeld wilde troosten. 'Ach, schatje.' Klinkt lief toch? Dat dacht ik ook. Tot ik hoorde dat hij zo'n beetje elke vrouw in zijn leven schat(je) noemde. Direct beval ik hem een andere koosnaam te verzinnen. Ik wil me natuurlijk wel bijzonder voelen.

Wanneer transformeert een haar van 'O, wat mooi', naar 'Jakkes, wat vies'? Een wonderlijke vraag die tijdens het uitruimen van de vaatwasmachine in me opkwam. Gelukkig was mijn vriendin op bezoek, die heeft meestal wel zin in een goed gesprek. Dus gaf ik de kwestie die mijn hersens hadden opgeworpen, door aan haar.

Ik moest even googelen naar de juiste betekenis van Pasen want eerlijk gezegd, ook al ben ik Christelijk opgevoed, ik hussel de betekenis van de feestdagen nog weleens door elkaar. En zeg nu zelf, het Christelijk paasfeest rondom de herrijzenis van Jezus, is gereduceerd tot de feestelijk begroeting van het voorjaar waarbij kilo's chocolade paaseieren en paashazen, paasstollen en door kinderhandjes beschilderde eieren worden verorberd. Alleen het huis versieren met paastakken is een eeuwenoude traditie die voortduurt.

Een paar weken geleden realiseerde ik me dat schrijven al tien jaar mijn passie is. Uniek voor iemand die snel verveeld raakt als ze veel van hetzelfde doet. Nog steeds kan ik uren nadenken over onderwerpen om daarna te stoeien met de woorden die klip-en-klaar zeggen wat ik wil vertellen. Teneinde mijn ogen af en toe schermpauze te geven verzon ik onlangs een nieuwe bezigheid: puzzelen. Nina, mijn vriendin, is al jaren fan van deze activiteit. Fideel bood zij mij één van haar legpuzzels aan om uit te proberen of ik puzzelen echt leuk vond. Het werd een in duizend stukjes verdeeld Engels landschap. Met lekker veel water en lucht, dus lekker veel dezelfde kleuren. Ga er maar aan staan als ongeoefend puzzelaar.

Gisteren las ik een bucketlist van een onbekende. Er stonden allemaal waaghalzerijen op die ik nooit zou durven uitvoeren: parachute springen, diepzeeduiken, abseilen. Onderaan de lijst stond een wens die ik deelde, alleen op vakantie gaan. Als jong volwassene ging mijn vriendin altijd mee op reis. Daarna wisselde het reisgezelschap tussen mijn vriendin of een liefde. Geprikkeld door de wensenlijst dacht ik na over een soloreis naar Griekenland. Lekker slenteren door de straten van Athene. De Akropolis beklimmen of met de veerboot een paar eilanden bezoeken. Ideeën te over.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.