Intussen zijn er honderden moppen over gemaakt, tientallen columns over geschreven en nog steeds snappen de heren het niet: een bouwvakkersdecolleté is totaal niet sexy! Ik begin hierover omdat ik twee dagen tegen drie van die spleten heb aangekeken. Voldoende materiaal voor een grondige studie. Want je wilt niet kijken ...

Wat ben ik blij dat onze overheid waakt over onze gezondheid. Ben je boven de dertig dan mag je gratis meedoen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Boven de vijftig hit je de jackpot en nodigen de waakhonden je ook uit voor het bevolkingsonderzoek borstkanker en darmkanker. En voor dat laatste viel afgelopen week een paarse plastic envelop in mijn brievenbus.

Wat een opluchting! Begin deze maand is de Nederlandse Telecommunicatiewet in werking gegaan. Dat betekent dat bedrijven ons alleen nog mogen bellen als we er uitdrukkelijk toestemming voor geven. Door deze wet krijgt het vak telemarketing een flinke klap te verwerken. Hoewel, ook al sta ik in het Bel-me-niet Register, regelmatig werd ik toch gebeld door een bedrijf dat mij op slinkse wijze een nieuw contract of product wilde aansmeren. Alsof ik malle Jetje ben.

Zo, hoe beviel je eerste mondkaploze week? Lekker hè. Eerlijk gezegd, ik wacht nog even met dat onding afzetten. De tweede prik is nog niet gezet en vlak voor de eindstreep omvallen lijkt me geen goed idee. Ja, ik weet het, experts zeggen: 'Mondkapjes hebben geen nut', maar daarnaast zijn er specialisten die het tegenovergestelde vertellen. Ik hou het maar op: baat het niet dan schaadt het niet.

De zeehavenpolitie van Rotterdam heeft pas een man aangehouden die ruim achtentwintigduizend euro bewaarde op zijn hotelkamer. Omdat hij geen goede verklaring had waarom hij zo'n bedrag bij zich droeg en beschikte over een vals identiteitsbewijs werd de man ingerekend. De aanhouding kwam voor de politie onverwachts. Ze kwamen op dat moment voor een andere melding, maar de man viel op door zijn zenuwachtige gedrag.

We lopen in Nederland weer eens achter. Ja, ik schrijf bewust 'weer eens'. Denk aan het vaccinatiedebacle. Alle landen om ons heen waren al flink bezig met prikken toen Nederland er achteraan kwam kakken. En nu we gelukkig mooi op schema liggen hebben onze oosterburen ons alweer ingehaald met de invoer van het coronapaspoort. Terwijl onze privacydeskundigen nog de voors en tegens van de Digitale Green Pass afwegen en de ICT'ers druk zijn om alle systemen waarin geregistreerd wordt of je gevaccineerd bent aan elkaar te knopen, krijgt elke Duitser bij de tweede vaccinatie een QR-code. Die code kunnen ze invoeren in de CovPass-App en klaar! Ik hoop wel dat hier alles voor één juli klaar is. Niet dat ik naar het buitenland afreis maar ik gun het jullie zo.

'Vroeger moest je hard werken om bekend te worden, tegenwoordig stuur je één bericht via de sociale media de wereld in en – Voila! – je bent beroemd.' Deze zin hoorde ik in een tv-programma voorbijkomen. Vraag me niet wie deze wijsheid deelde, geen idee. En dat voila! heb ik er vast bij bedacht. Waar het mij om gaat is dat deze zienswijze flauwekul is.

Toegegeven, ik ben geen voetbalfan. Ik kijk weleens een potje op tv enkel en alleen omdat mijn vriend dat gezellig vindt. Wat ik niet helemaal snap want de eerste keer dat ik juich om een doelpunt moet nog komen. Laten we het erop houden dat je om een relatie goed te houden moet geven en nemen. Ik kijk voetbal, hij valt in slaap terwijl we samen naar Gardeners World kijken. Zo is het overal wat.

Laatst ontving ik mail van een lezeres. In mijn column stond een taalfout. Tja dat gebeurt weleens, mailde ik berouwvol terug. Fout! Want kort daarop trof ik een nieuw bericht met zinnen als: 'Zo zie je maar, schrijven is een vak,' en: 'niet iedereen kan schrijven!' Natuurlijk wilde mijn gekwetste ego opnieuw reageren: een foutloze schrijver kan niet altijd vertellen. Ik streef naar perfectie, maar wie bereikt dat? Manuscripten gaan niet voor niets langs een corrector voor publicatie. Nadat ik tot tien had geteld besloot ik op de blaren te blijven zitten. Het lijkt erop dat het sommige mensen een groot genot verschaft anderen hard op de vingers te tikken.

Na het verlaten van de huishoudschool – ja broekies even googelen – merkte ik al snel dat de kooklessen die ik daar volgde volkomen nutteloos waren geweest. Avondeten maak ik alleen klaar als er een feestje gepland is en de smulpaperijen van de bakker smaken altijd beter dan mijn baksels. Toch ben ik dol op programma's als Binnenste Buiten of Heel Holland Bakt. Bij het zien van die koks droom ik regelmatig even weg naar het klaslokaal van toen.

Afgelopen week belde mijn neef. Na het aanklikken van het groene icoontje op mijn mobiel verscheen hij met een grijnzend gezicht op beeld, op de achtergrond zijn breed lachende vriendin die wapperde met een rits foto's. 'Je wordt achter-tante!' Natuurlijk volgden hartelijke felicitaties. Nadat het gesprek was gestopt stelde ik mezelf de vraag, wat voor toekomst staat dit kind te wachten?

Wat een feest was dat toen de terrassen weer opengingen. Als een stelletje alcoholisten stonden velen van ons nog voor de klok van twaalven te wachten op dat eerste vers getapte pintje. Zo gemist! Ook gemist, winkelen. Gezien die rijen voor de IKEA en Primark? Wie niet voor een terras zijn hol uit kroop deed dat wel om uit winkelen te gaan. Toch mannen? Ja, ik spreek even tot jullie want in het voorbijgaan zag ik jullie weer massaal als lakeien voor de winkels staan. Echter, ik snap die rijaansluiters wel.

Op de sociale media verscheen laatst een bericht waarin beweerd werd dat een corona-vaccinatieboekje hetzelfde zou zijn als het dragen van een Jodenster. Eerder las ik dat de avondklok voelde zoals de 'spertijd' tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vergeet het. Als je tijdens de avondklok van de afgelopen maanden buiten liep, kreeg je een waarschuwing of een boete. In de oorlog de kogel.

Het AD is jarig. Het kan je haast niet zijn ontgaan. De landelijke krant vierde het feest door het weggeven van prijzen en een heus feest. Op tv verscheen Hans Nijenhuis, hoofdredacteur bij het dagblad die herhaaldelijk hetzelfde riedeltje opratelde over de historie van de jarige. Dat in herhaling vallen lag trouwens niet aan Nijenhuis, dat is het concept van Goedemorgen Nederland. Uren praten met dezelfde gasten, dezelfde onderwerpen en hetzelfde enthousiasme. Wat dan wel weer knap is, constant met bevlogenheid reageren op iets wat eigenlijk al is uitgekauwd.

Ik behoor tot generatie X. Dat betekent dat ik in mijn puberteit heb gedanst op de muziek van Saturday Night Fever in een broek met wijde pijpen, het meisjesblad Tina wekelijks verslond, in de zon heb liggen bakken om egaal bruin te worden en met vriendinnen afsprak in plaats van eindeloos met ze te appen. Kortom, ik had een fijne jeugd.

Het nieuwe boekenprogramma van de VPRO heeft de prikkelende naam Brommer op zee meegekregen, naar een boek van J.M.A. Biesheuvel, en wordt gepresenteerd door het duo Ruth Joos en Wilfried de Jong. De komende weken gaan zij dichters en schrijvers interviewen over hun werk. Daarnaast heeft het tv-programma ook een eigen boekenclub met als doel dat een Nederlandse of Vlaamse auteur lezers door zijn of haar roman begeleidt door middel van opdrachten. Klinkt als een vernieuwende opzet voor een onderwerp dat nog nooit een kijkcijferhit heeft opgeleverd.

Elke zondagavond kruip ik ouderwets voor de tv om mijn favoriete serie te bekijken: Escape to the Château. Deze serie draait om het Engelse echtpaar Richard Strawbridge en Angel Adoree. Samen met hun twee kinderen verhuisden ze zes jaar geleden van Londen naar Martigné-sur-Mayenne, Frankrijk, om daar Château de la Motte-Husson nieuw leven in te blazen.

Door het prachtige weer van de afgelopen week krijg ik zin om erop uit te trekken naar andere landen. Omdat dat nu onmogelijk is liggen er op mijn eettafel een stapel boeken van Frances Mayes waarin ze zo prachtig schrijft over haar leven in Italië, dat ik spontaan zin krijg op Funda te gaan zoeken naar een eigen casa dei sogni, droomhuis, in pizzaland.

Sinds ons leven wordt vergald door kleine virusdeeltjes puilen mijn kasten uit met etenswaren. Trouwens, als je denkt dat het coronabeleid niet consequent is, die ziektekiemen zelf weten ook niet wat ze willen. Verschijnen ze op de ene internetpagina als gele balletjes met enge tentakels, op de andere manifesteren ze zich ineens als groene, blauwe, grijze of veelkleurige griezels. Mocht ik ooit zo'n enge stok in mijn neus geboord krijgen ben ik benieuwd met welke kleur hij eruit komt.

De mooiste artikelen in de krant vind ik de stukken die, zeker in de tijd dat Mark, Geert, Wopke, Lilian, Lilianne, Jesse en Sigrid hun visie op de toekomst van Nederland spuien, niet opvallen. Trouwens, wat ben ik blij dat die verkiezingen voorbij zijn. Echt, de laatste dagen vóór de daadwerkelijke stemdag heb ik bewust al het nieuws overgeslagen.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.