Na de chaos rondom de wc-rollen is er een nieuw probleem opgedoken: half Nederland wordt grijs. Qua haarkleur. Gelukkig ben ik gezegend met blonde haren en als ik de genen van mijn vader geërfd heb, blijft dat zo tot Magere Hein op mijn deur klopt. Ja sorry, wat kan ik daaraan doen? Of ik gedropt wilde worden op deze aardbol en hoe, is mij nooit gevraagd. Dan had ik wel een krullenbos besteld en niet dat steile haar dat nu uit mijn bol groeit.

En van je hela hola houd er de moed maar in… Ik dacht, laat ik deze column beginnen met een oorwurm uit een héél oude doos. Speciaal om ons wat op te vrolijken. Volgens mij hebben we dat na twee weken binnenblijven wel nodig. Was het eerst nog gieren om de wc-rollenrage, naarmate de quarantaine maatregelen voortduren merk ik toch op dat de stemming bedrukter wordt. Ondanks onze bezorgdheid raken we het zat.

De ramen zijn gesopt, de keuken en badkamer geboend, het balkon opgeruimd. Het gezegde van Willem van Hanegem ‘Elk nadeel heeft zijn voordeel’ is nog nooit zo van toepassing geweest op mijn leven als nu. Jawel, die wijsheid komt echt van De Kromme en niet van Cruijff. Googel maar.

Ik had ook graag zo’n bankje willen hebben. Met in de armleuning een verborgen luikje voor het bewaren van geheimen. Gemaakt door mijn moeder, omdat ze wist dat ik worstelde met het leven. Met mezelf. Een bankje ontstaan uit liefde.

Het kan nog even – overdag scheuren over de Nederlandse snelwegen. Daarna moeten we van het kabinet 100 km per uur gaan rijden. Na over deze stikstofmaatregel gehoord te hebben dacht ik meteen, dan zal de politie wel extra gaan controleren. Niks zo moeilijk als nieuw gedrag aanleren. Niet dus. De Dienst Verkeerspolitie heeft daar de capaciteit niet voor. Dus passen we voor 8 miljoen, oh nee, 19 miljoen de snelheidsborden aan en verder bleef alles zoals het was.

Twee van de drie wintermaanden zijn voorbij en er is nog geen sneeuwvlok gevallen. Eigenlijk lijkt deze winter op een ellenlange herfstperiode waarin grijze dagen overheersen. Daarom toog ik onlangs met vrienden naar de Terp voor een beetje zon op m’n bord. Bestemming? Grieks restaurant Irodion. Voor de tweede keer door de lezers van het Griekenland Magazine gekozen als ‘Beste Griek’. Daarnaast won het restaurant een international Gold Award voor ‘Autentic Taste of Greece’ van de Griekse organisatie Greek Taste Beyond Borders. Of dit terecht was, wilden we wel even controleren.

Ik heb mooie herinneringen aan de Maastunnel. Ja echt, ook aan een dood ordinaire tunnel kun je met liefde terugdenken. Dat komt omdat ik in mijn jonge jaren regelmatig door de buizen heen zoefde naar en van de Dr. Daniel den Hoedkliniek. Op de achterbank met mijn moeder. Heen gespannen afwachtend op wat de dokter ging vertellen, terug in feestelijke stemming want ik was nog steeds ‘schoon’.

Wat hebben presentatrice Sonja Barend, zanger Khaled (vooral bekend door zijn hit: Aicha, Aicha écoute-moi) en schaatser Andries Kramer gemeen? Geen idee? Alle drie zijn geboren op een schrikkeldag. En dat is leuk. Want de namen van mensen die op deze dag geboren zijn worden tot het einde der tijden bijgeschreven in allerlei lijstjes die circuleren op internet. Je wordt dus nóóit vergeten. Als je bekend bent. Ben je onbekend, dan wordt je naam omgewisseld voor een cijfer en verdwijn je, met ruim 11 duizend andere schrikkeljarigen, als getal in de statistieken.

Afgelopen week lag ik een beetje zielig te wezen op de bank. Het zijn van die momenten dat ik mijn grote liefde erg mis. Al was het maar omdat ik enorme behoefte had aan extra vitamine en de sinaasappels op de fruitschaal het vertikte uit zichzelf in de pers te springen om te worden vermorzeld. Zouden ze deze actie wel hebben ondernomen had ik alsnog op moeten staan. Een wandelend limonadeglas heb ik ook nog nooit gezien. ’t Zou fijn zijn als de producenten die zich nu druk maken over het ontwikkelen van zelfsluitende gordijnen of apparaten die naar je luisteren, zich op deze kwesties storten.

Ik had van de traditie nog nooit gehoord: de uitreiking van de Schollevaarse Kaars. Zal vast aan mij liggen want ik leef nu toch al dertien jaar in Schollevaar en deze festiviteit, georganiseerd door de Ontmoetingskerk, is daarna begonnen. Met het overhandigen van de kaars wordt jaarlijks extra aandacht besteed aan een Schollevaarder die zich op een bijzondere wijze heeft ingezet voor de wijk. Dit jaar mocht Kees Landman, geroemd om zijn vermogen tot samenwerken en zijn hulpvaardigheid, de kaars in ontvangst nemen. Via deze column, alsnog van harte gefeliciteerd!

De Brexit is nu ruim een week een voldongen feit en wonder boven wonder, de wereld draait nog steeds door. Wie had dat gedacht? Nou heel eerlijk, ik! De enige vrees die ik rond de scheiding tussen Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk ervoer was dat de Engelse tv-zender BBC van de buis zou verdwijnen waardoor ik de afleveringen van thrillers als Broadchurch of Shetland zou missen.

Kent u dat ook, dat fijne gevoel dat opkomt nadat de boel is opgeruimd? Heerlijk vind ik het. De afgelopen week beleefde ik dan ook hoogtepunt na hoogtepunt tijdens het vullen van vuilniszakken. Bruikbare spullen verdwenen in dozen die ik daarna direct naar de kringloop bracht. Voor de zekerheid. Want mijn brein werkt zo onlogisch dat ik ondanks mijn opruimdrift ineens overvallen kan worden door het legenestsyndroom. Komen er allerlei melancholische gevoelens bovendrijven waarna ik besluit alles weer uit te pakken. Dat schiet natuurlijk voor geen meter op.

Hebt u weleens parende reuzenpanda’s gezien? Nee? Dan durf ik te schrijven dat u afgelopen week onder een steen heeft geleefd. Werkelijk overal waren pandapornofoto’s te zien – op Twitter, in de dagbladen en op tv bij Op1. Dat tv-programma haalde voor de gelegenheid Brenda van Ekeren en José Kok van het programma Het geheime leven in de dierentuin van stal om over de acrobatische toeren van Wu Wen en Xing Ya te praten. Er was dan ook een gat te dichten nu de storm rondom het terugtrekken van Harry en Megan overgewaaid is.

Wachtende op mijn vriendin waren er veel manieren om de tijd te doden. Ik kon mensen bekijken, nutteloos de menukaart van voren naar achteren doornemen – we gingen alleen koffiedrinken – of de motiverende plaatjes op de muur lezen. Teksten als wijze raad voor blindemans ogen. In de praktijk gebruik je al die kennis nooit, toch? Nee, ze zijn leuk om door te nemen maar verder alleen voor de stickerdrukker van waarde. Dus doodde ik de tijd met het staren naar led theelichtjes die nu eens niet leken op zenuwachtig flikkerende straatverlichting.

Hebt u ze ook? Guilty pleasures? Zo’n plaat die je nóóit opzet als er vrienden zijn. Vast wel. In mijn omgeving is André Rieu zéér ongepast maar ó wat word ik er vrolijk van! Boeken kunnen ook iets beschamends hebben. Zeker sinds de boekenkaftsticker ‘literair’ is uitgevonden. ’t Schijnt zelfs dat zonder zo’n, voor de verkoop bedachte aanbeveling, boeken niet verkocht worden. Nou, Paulien Cornelisse heeft geen sticker maar goed dat ze is!

Nou dat was me het nieuwjaarsnachtje wel! Code rood! Nog een mazzel dat de tijd de weg kon vinden door de mist en we met z’n allen – HOPPA! – in 2020 zijn verzeild. Gelukkig Nieuwjaar! Ik ben zo benieuwd naar hoe uw feestdagen zijn geweest. Was alles naar wens? Eten niet aangebrand? Ik kan u vertellen, mijn kerstdagen waren voorzien van alle juiste ingrediënten: foute truien, gourmet, Chardonnay en liefde. Zo fijn! Ik verlang nu al naar de volgende Kerst!

Het terugkijken op de afgelopen periode is begonnen. Dat gaat bij mij vanzelf. Zodra de voorbereidingen voor de eindejaarsfeesten starten – valt voor mij reuze mee, ik ben alle dagen buitenshuis – produceert mijn brein terugblikfilmpjes. Zo van, hé weet je dit nog? Wonderlijk! Waar bevindt deze filmapparatuur zich onder mijn hersenpan? Ook opzienbarend, het ding hapert nooit. In een flits spring ik van 2019 naar 2007, 1999 en zo verder terug tot ik – ZOEF! – weer in het hier en nu ben.

Zo, dat weten we dan ook weer. Nummer één in de Top 2000: Bismillah! No! Queen met Bohemian Rhapsody. Weg verrassing! Nou ja, dat was het eigenlijk toch al niet. Vorig jaar stond het nummer ook op één net als het jaar daarvoor, het jaar daarvoor en daarvoor. Oeps, nu lieg ik.

Zo, dat is weer achter de rug. Sint en zijn Pietermannen hebben het land verlaten. Kan ik eindelijk weer rustig op Twitter zonder dat meningen over wel of geen roetpiet, wel of niet liegen tegen de kleintjes over het bestaan van de goedheiligman me om de oren vliegen. Dahag, dahag!
Verder met een ander onderwerp.

Op mijn werkplek lag een kort bedankje voor geleverd werk. Ter afsluiting las ik: ‘Neem dit ook op met Nico. Ik plak jullie even aan elkaar, kunnen jullie samen stoeien.’ Plak jullie aan elkaar? Samen stoeien? Hallo, ik verhuur mijn talent, niet mijn lichaam! Even tussen ons, mijn echte gedachten waren agressiever. In de wolk van stoom die uit mijn oren kwam, zag ik beelden waarin ik het geeltje met veel geweld – GRRRRRR! – door het keelgat van de afzender propte. Met een flinke naaldhak. Een uiterst aantrekkelijk idee dat verder geen opvolging kreeg. Tuurlijk niet! Moet ik meteen op zoek naar ander werk.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.