Een paar weken geleden realiseerde ik me dat schrijven al tien jaar mijn passie is. Uniek voor iemand die snel verveeld raakt als ze veel van hetzelfde doet. Nog steeds kan ik uren nadenken over onderwerpen om daarna te stoeien met de woorden die klip-en-klaar zeggen wat ik wil vertellen. Teneinde mijn ogen af en toe schermpauze te geven verzon ik onlangs een nieuwe bezigheid: puzzelen. Nina, mijn vriendin, is al jaren fan van deze activiteit. Fideel bood zij mij één van haar legpuzzels aan om uit te proberen of ik puzzelen echt leuk vond. Het werd een in duizend stukjes verdeeld Engels landschap. Met lekker veel water en lucht, dus lekker veel dezelfde kleuren. Ga er maar aan staan als ongeoefend puzzelaar.

Gisteren las ik een bucketlist van een onbekende. Er stonden allemaal waaghalzerijen op die ik nooit zou durven uitvoeren: parachute springen, diepzeeduiken, abseilen. Onderaan de lijst stond een wens die ik deelde, alleen op vakantie gaan. Als jong volwassene ging mijn vriendin altijd mee op reis. Daarna wisselde het reisgezelschap tussen mijn vriendin of een liefde. Geprikkeld door de wensenlijst dacht ik na over een soloreis naar Griekenland. Lekker slenteren door de straten van Athene. De Akropolis beklimmen of met de veerboot een paar eilanden bezoeken. Ideeën te over.

Het was zondagochtend. Zittend aan mijn werktafel zag ik hoe de zon straalde aan een staalblauwe hemel. Ze verwarmde het bevroren gras en de pas uitgebotte bladeren van de treurwilg. De andere bomen stonden er nog kleurloos bij. Op het internet, waar ik 's morgens altijd even een rondje maak om te lezen wat er zoal gebeurd is tussen het moment van slapengaan en ontwaken, las ik dat deze maartse dag in Zeeland volgens het spreekwoord was begonnen, het sneeuwde.

Afgelopen week veranderde ik al lezend het woord oogsttijd in oorlogstijd. Direct wist ik dat het hoog tijd was om mijn zinnen te verzetten. Gelukkig heeft mijn vriendin altijd zin in een uitstapje, dus samen met haar toog ik naar mijn geboortestad. Op de fiets, want sinds de corona-uitbraak heb ik een hekel aan de metro.

Afgelopen week zat ik 's middags lekker buiten in de zon. Met gesloten ogen hoorde ik het gespetter van water veroorzaakt door vogels die elkaar achter de vodden zaten. Het voorjaar nadert. Dat betekent dat in de vijver, waaraan ik woon, binnenkort weer seksorgies plaatsvinden. Met de woerd als aanvoerder. Die mannen presteren het rustig en plein public in groepjes bovenop één eend te duiken. Arm vrouwtje!

Ben jij ook zo'n type dat een kappersbezoek zolang mogelijk uitstelt? Ik wel. Tot ik op een dag mijn bed uitkom en denk, ja nu moet het toch echt gebeuren. En dan het liefst à la minute. Gelukkig heeft mijn kapster meestal wel een gaatje waar ik net inpas. Zo ook afgelopen dinsdag. 's Morgens belde ik, 's middags kon ik komen.

Afgelopen week was tante Til jarig. Met een doos gebak reisde ik naar haar af. Wie tante Til is? Tante Til was mijn buurvrouw tot Alzheimer zijn koffers bij haar uitpakte. Zielsgelukkig zit ze nu in een verpleeghuis waar ze, met wat dementiemagie, elke dag haar 'gewone' leven omtovert tot één groot avonturenverhaal. Zo is ze als jonge vrouw van de schans in Garmisch-Partenkirchen af komen zoeven, heeft ze aan een parachute boven Rotterdam gehangen, was ze dé sterspeler van Feijenoord en speelde ze regelmatig golf met Tiger Woods.

Al maanden lees ik bijna geen kranten meer en laat ik de praatprogramma's op tv links liggen. Want wat de kranten schrijven over de pandemie, de rellen rondom de pandemie en de persconferenties waarin Rutte en de nieuwe corona opperchef Ernst Kuipers de versoepelingen of aanscherping van de versoepelingen aankondigen, het wordt 's avonds op tv allemaal nog eens uitgekauwd aan de hand van irritante "wat als" vragen. Alleen afgelopen week leek corona even uit de aandacht verdwenen. Toen doken we massaal op Marco Borsato, Jeroen Rietbergen, Ali B. en John de Mol. Terecht natuurlijk. Hoe durf je als jurylid met je poten aan kandidaten te zitten. Hoe kan het dat de Big Brother die iedereen watcht niets heeft opgemerkt? Laat ik de uitslagen van de onderzoeken afwachten voordat ik foute conclusies trek. Tenslotte heeft alleen Jeroen zijn wanstaltige gedrag tegenover vrouwen toegegeven.

Ik heb een wat vreemde eigenschap. Nou ja, eigenlijk heb ik er meerdere, maar daarover schrijf ik later nog eens. Laat ik niet langer je tijd verspillen: ik bezoek graag begraafplaatsen. En dan niet zoals Rob Kemps, de begraafplaatsen van bekende chansonniers op Cimetière du Père-Lachaise, al moet ik toegeven, het graf van Édith Piaf heb ik wel bezocht. Toch vind ik het interessanter oude begraafplaatsen te bezoeken waar voor ons onbekende mensen hun laatste rustplaats hebben gevonden.

Natuurlijk heb ik overal een mening over. Zo heb ik een duidelijke visie over de op handen zijnde verkoop van sprinkhanen bij de supermarkt. De Europese Unie mag deze kriebelbeesten dan goedkeuren voor consumptie door de mens en studies mogen uitwijzen dat de hooiwipper door het hoge eiwitgehalte een prima vleesvervanger is, in mijn kookpot zul je ze niet vinden. Mijn bijdrage aan het verminderen van de CO2 is en blijft gewoon een paar dagen per week vegetarisch eten.

Doordat we steeds meer gebruik maken van sociale media is onze schrijftaal veranderd. Zo wordt regelmatig een woord in een zin weggelaten. Ook ik ben schuldig. In mijn kring socialemediavrienden is het gebruikelijk om de eerste post van de van de dag te beginnen met: goedemorgen, goedemiddag of goedenavond, ik wens jullie een fijne dag! Omdat ik daarvoor te ongeduldig ben, snoeide ik de zin steeds meer terug. Over bleef: fijne dag! Sinds kort post ik elke morgen een dagfoto zodat ik in één klap iedereen een groet stuur.

Omdat ik herfstvakantie had stelde mijn vriend voor er een paar dagen tussenuit te piepen. Na even googelen vonden we een hotel in de Franse dubbelstad Charleville-Mézières, een heerlijke plaats die we al vaker bezocht hebben. Zo sjeesden we afgelopen woensdag door België naar de Franse Ardennen. Om alvast in de juiste stemming te komen zocht ik voor tijdens de autorit mijn mooiste Franse muziek op: Julian Clerc, Edith Piaf, Zaz, en natuurlijk was Johnny Hallyday ook mee op stap. Enfin, je snapt het wel, de sfeer in de auto was helemaal top!

Het geheugen slaat niet alleen beelden op, het geheugen is ook een grote jukebox die gevraagd of ongevraagd een muziekje opzet. Zo werd ik afgelopen week getrakteerd op een oorwurm ingegeven door het succesvolle tv-programma van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps: CHANSONS!

Op mijn balkon beginnen de witte pluimhortensia’s steeds meer te blozen, alsof ze elkaar stiekem een schunnige mop doorvertellen. De waarheid is minder grappig. De herfst komt eraan. Binnenkort is het over met het genieten van mijn stuk natuur op postzegelformaat.

Het regent. Alweer. Ritmisch vallen de druppels in het water van de vijver. Zelfs de vogels die me 's morgens wakker maken met hun getjilp hebben zich stilletjes teruggetrokken. Ook al bekruipt me het gevoel hun voorbeeld te volgen steek ik toch één voet uit bed. Na nog een twijfelmoment volgt de tweede.

De Grote Breedstraat is de laatste jaren veranderd. Naast kantoorpanden hebben de Wibra, Blokker en Kruidvat de pittoreske huizen en winkeltjes opgeslokt. Ook lunchroom De Koffiepot is met de tijd meegegaan. De oude koffiepottencollectie waaraan de zaak zijn naam dankt, heeft plaatsgemaakt voor een strak interieur. Op het terras lopen serveersters af en aan met bestellingen. Gezien het weer van de afgelopen periode, loop ik hier misschien wel op de mooiste dag van deze zomer.

Is het jou ook al eens gebeurd, dat bij het uitlopen van een winkel plots het alarm afgaat? Direct kijk je verschrikt naar de kassière, ondanks dat je weet, de spullen in je tas zijn betaald. Bij mij kleuren tijdens zo'n tafereel mijn wangen vuurrood en het ergste: ik ga stotteren. Alsof ik inderdaad op heterdaad betrapt ben.

Afgelopen week nam Joost Prinsen afscheid van zijn lezers die elke week trouw zijn rubriek JOOST MAG 'T WETEN in het Algemeen Dagblad lazen. Naar eigen zeggen was hij het zat om de steeds terugkerende vragen over coniferen omzagende, schutting plaatsende en roddelende buren of familieleden te beantwoorden. Als vaste lezer snap ik dat wel. Op zaterdag las ik alleen nog de responsen van Joost vanwege zijn virtuoos taalgebruik.

Wat ben ik blij dat onze overheid waakt over onze gezondheid. Ben je boven de dertig dan mag je gratis meedoen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Boven de vijftig hit je de jackpot en nodigen de waakhonden je ook uit voor het bevolkingsonderzoek borstkanker en darmkanker. En voor dat laatste viel afgelopen week een paarse plastic envelop in mijn brievenbus.

De zeehavenpolitie van Rotterdam heeft pas een man aangehouden die ruim achtentwintigduizend euro bewaarde op zijn hotelkamer. Omdat hij geen goede verklaring had waarom hij zo'n bedrag bij zich droeg en beschikte over een vals identiteitsbewijs werd de man ingerekend. De aanhouding kwam voor de politie onverwachts. Ze kwamen op dat moment voor een andere melding, maar de man viel op door zijn zenuwachtige gedrag.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.