Laatst ontving ik mail van een lezeres. In mijn column stond een taalfout. Tja dat gebeurt weleens, mailde ik berouwvol terug. Fout! Want kort daarop trof ik een nieuw bericht met zinnen als: 'Zo zie je maar, schrijven is een vak,' en: 'niet iedereen kan schrijven!' Natuurlijk wilde mijn gekwetste ego opnieuw reageren: een foutloze schrijver kan niet altijd vertellen. Ik streef naar perfectie, maar wie bereikt dat? Manuscripten gaan niet voor niets langs een corrector voor publicatie. Nadat ik tot tien had geteld besloot ik op de blaren te blijven zitten. Het lijkt erop dat het sommige mensen een groot genot verschaft anderen hard op de vingers te tikken.

Na het verlaten van de huishoudschool – ja broekies even googelen – merkte ik al snel dat de kooklessen die ik daar volgde volkomen nutteloos waren geweest. Avondeten maak ik alleen klaar als er een feestje gepland is en de smulpaperijen van de bakker smaken altijd beter dan mijn baksels. Toch ben ik dol op programma's als Binnenste Buiten of Heel Holland Bakt. Bij het zien van die koks droom ik regelmatig even weg naar het klaslokaal van toen.

Door het prachtige weer van de afgelopen week krijg ik zin om erop uit te trekken naar andere landen. Omdat dat nu onmogelijk is liggen er op mijn eettafel een stapel boeken van Frances Mayes waarin ze zo prachtig schrijft over haar leven in Italië, dat ik spontaan zin krijg op Funda te gaan zoeken naar een eigen casa dei sogni, droomhuis, in pizzaland.

O, ik weet heus je volledige naam wel maar die vind ik, net als je gedrag, minder mooi. Toch worden er veel boeken over je talent geschreven. Zo vertelde Hugo Borst in zijn boek Ma hoe je zijn moeder veranderde in een kasplantje. Ongeveer dezelfde verhalen zijn zopas opnieuw gedeeld door Marcel van Roosmalen: Mijn legendarische moeder overleeft alles. Helaas ben ik jou ook persoonlijk al een paar keer tegengekomen al had ik dat niet altijd meteen door. Immers, je behandelt ieder mens anders.

Er zijn zo van die woorden die we dagelijks gebruiken zonder dat ze opvallen. Zo ook het woord 'grappig' dat ik normaliter gebruik in zinnen als: 'Die mop was niet grappig', of, 'Dat is geen grappig verhaal.' Grappig is, of beter was, gewoon een woord tussen vele andere. Dat is veranderd. Hoe het komt weet ik niet maar ik vermoed dat ergens iemand het modewoord 'leuk' niet meer kon aanhoren en toen het synoniem heeft geïntroduceerd. Maar grappig is niet leuk.

Nadat ik jaren gedrild was op de huishoudschool om, zoals het woord al verklapt, een fantastische huisvrouw te worden, stroomde ik door naar de L.E.A.O. omdat mijn ouders eindelijk door hadden dat ik geen huisje-boompje-beestje type was en dus een vervolgopleiding nodig had. Ik kwam terecht tussen andere zestienjarigen waarvan sommigen eigenaardige gewoontes hadden.

Met mijn ogen dicht luister ik naar het getjilp van de vogels die af en aan vliegen. Soms worden de aangename melodieën verstoord door gekwaak van eenden of het schrille geluid van een boze gans. Ondanks dat de maand januari nog maar net afscheid heeft genomen kan ik even buiten zitten. Zonnestralen strelen mijn gezicht. Langzaam glijden mijn gedachten terug naar vroegere lentedagen.

In mijn puberteit durfde ik alles en niets. Alles betekende in bomen klimmen, nachtelijke droppings bijwonen, stiekem achter op een motor meerijden zonder helm. Niets was spijbelen en stelen. De angstige gedachte dat mijn ouders door het schoolhoofd of meneer agent over één van beide delicten gebeld zouden worden, was zo groot dat mijn hart alleen al bij het idee oversloeg. Toch heb ik het één keer gedaan.

Het vrouwenblad Saar informeert de 50+ vrouw over maatschappelijke kwesties. Zo hadden ze afgelopen maand een artikel over daten. Nu eens niet vanuit het vrouwelijk perspectief, maar vanuit het mannelijke. En wat blijkt? Klagen de jagende vrouwen over het verstrekken van onjuiste informatie door de andere sekse, zelf kunnen ze er ook wat van.

Afgelopen weekeind besloot ik mijn opruimwoede weer eens aan te slingeren. Ditmaal waren de lades boordevol cassettebandjes aan de beurt. In mijn hoofd begint zo'n klus al ruim voor ik goed en wel aan de dag begin. Heb jij dat ook? Dat je voor het opstaan al ligt te malen over hoe je iets het best aan kan pakken? Bij nader inzien kan ik op zo'n moment beter mijn bed verlaten en direct aan het karwei te beginnen.

Nog anderhalve week en dan start de Top 2000. Voor mij is dat een jaarlijkse trip terug in de tijd. Van het Bob Dylan concert in Ahoy tot de optredens die ik zag in de Kuip van artiesten als David Bowie, The Rolling Stones, U2 en Bruce Springsteen, ze komen allemaal voorbij. Toen waren het allemaal jonge mannen die vol energie over het podium dansten. Trouwens, Mick Jagger en The Boss rocken er op hoogbejaarde leeftijd nog lekker op los! Ik hoop dat ik ook zo fit oud mag worden, heerlijk!

Om van angst af te komen moet je het in de ogen kijken. Wijze raad. Maar wat doe als je ontzettende kriebels krijgt van iets … Bijvoorbeeld een woord? Dan ga ik die kriebels te lijf door dat rotwoord extra veel te gebruiken. Krijgt het vanzelf een andere lading. Gelukkig hoorde ik een verhaal waardoor ik dat voornemen gelijk in praktijk kan brengen. In mijn vriendenkring speelt zich op dit moment een coronadrama af. Nee, gelukkig is er niemand dood dus lees gerust verder.

Laat ik met de deur in huis vallen: afgelopen week bevatte één dag die ik beter had kunnen overslaan. U kent zulke dagen wel. Dat je liever in bed zou willen duiken met het dekbed over je hoofd. 't Begon al meteen bij het ontbijt waarbij ik – Hoppa – de botervloot uit mijn handen liet vallen die, natuurlijk, op z'n kop landde. U snapt, 't gaf gelijk gedoe waardoor ik nog chagrijniger werd.

In een spontane bui besloot ik dinsdagmorgen; het is tijd voor de kapper! Eigenlijk heb ik daar een bloedhekel aan, maar in tijden van corona weet je maar nooit wanneer de boel weer op slot gaat. Loop ik weer maanden met een onverzorgd hoofd. Zit ook niemand op te wachten. Ik al helemaal niet. Gelukkig werd nog dezelfde middag de kappersschaar in mijn lokken gezet.

Een van de eerste boeken die met mij mee verhuisde van mijn ouderlijk huis naar een piepklein appartement in het centrum van Rotterdam, was het Margriet kookboek. Volgens mijn moeder broodnodig om mezelf in leven te houden. Daar kon ik niet veel tegenin brengen, thuis oefenen was me nog nooit gelukt. Mijn moeder kon heerlijk koken, vooral haar draadjesvlees en stoofperen zijn nooit meer door iemand overtroffen, maar de enige bijdrage die ze van de rest van ons gezin tolereerde was: hap, slik, weg!

Best gek hè, die gewoontes die je gaandeweg het leven ontwikkelt. Zo merk ik dat ik steeds meer tegen mezelf ga praten – hardop. Waren het eerst nog korte krachttermen die iedereen er weleens uitgooit, langzaamaan ben ik overgestapt op hele zinnen als: ‘Eet smakelijk Sophie,’of ‘Nou, dat was lekker!’ Ook zo raar, dat praten gebeurt meestal als er eten in het spel is. Laat ik hier verder niet op ingaan. Voor ik het weet krijg ik trek en hup daar ga ik weer!

Taal is zeg maar echt mijn ding. Dat is de titel van het eerste boek dat Paulien Cornelisse publiceerde. Altijd als ik die zin lees plakken mijn gedachten het woord NIET tussen ‘echt’ en ‘mijn’. Best gek eigenlijk want tijdens het uitpluizen van mijn stamboom, trof ik veel voorouders die boeken hebben geschreven. Je zou dan denken, spellen zit je in het bloed. Nou, laat ik u uit de droom helpen. Foutloos Nederlands, ’t blijft lastig.

Ik heb mooie herinneringen aan de Maastunnel. Ja echt, ook aan een dood ordinaire tunnel kun je met liefde terugdenken. Dat komt omdat ik in mijn jonge jaren regelmatig door de buizen heen zoefde naar en van de Dr. Daniel den Hoedkliniek. Op de achterbank met mijn moeder. Heen gespannen afwachtend op wat de dokter ging vertellen, terug in feestelijke stemming want ik was nog steeds ‘schoon’.

De mens van tegenwoordig is leukdruk, gestrest of hangt op de bank met een burn-out. Sla de tijdschriften en kranten er maar op na. De één na de ander vertelt daarin over hoe hij-zij het allemaal anders gaat aanpakken, op zoek naar rust. Weg uit een wereld die altijd wel wat van je verwacht. On- en offline.

Wereldschokkend nieuws was het niet. Sterker, het overlijden van Ian Gibbons, voormalig toetsenist van The Kinks, werd gemeld op een van de laatste pagina’s van de krant. Meteen na het bericht gelezen te hebben dacht ik aan een ander persoon: Lola! Al heeft de Engelse band wereldhits als Your Really Got Me, Set me Free en Sunny Afternoon voortgebracht, Lola is het succesnummer dat altijd als eerste in me opborrelt zodra de band ter sprake komt.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.