Al maanden lees ik bijna geen kranten meer en laat ik de praatprogramma's op tv links liggen. Want wat de kranten schrijven over de pandemie, de rellen rondom de pandemie en de persconferenties waarin Rutte en de nieuwe corona opperchef Ernst Kuipers de versoepelingen of aanscherping van de versoepelingen aankondigen, het wordt 's avonds op tv allemaal nog eens uitgekauwd aan de hand van irritante "wat als" vragen. Alleen afgelopen week leek corona even uit de aandacht verdwenen. Toen doken we massaal op Marco Borsato, Jeroen Rietbergen, Ali B. en John de Mol. Terecht natuurlijk. Hoe durf je als jurylid met je poten aan kandidaten te zitten. Hoe kan het dat de Big Brother die iedereen watcht niets heeft opgemerkt? Laat ik de uitslagen van de onderzoeken afwachten voordat ik foute conclusies trek. Tenslotte heeft alleen Jeroen zijn wanstaltige gedrag tegenover vrouwen toegegeven.

Natuurlijk heb ik overal een mening over. Zo heb ik een duidelijke visie over de op handen zijnde verkoop van sprinkhanen bij de supermarkt. De Europese Unie mag deze kriebelbeesten dan goedkeuren voor consumptie door de mens en studies mogen uitwijzen dat de hooiwipper door het hoge eiwitgehalte een prima vleesvervanger is, in mijn kookpot zul je ze niet vinden. Mijn bijdrage aan het verminderen van de CO2 is en blijft gewoon een paar dagen per week vegetarisch eten.

Doordat we steeds meer gebruik maken van sociale media is onze schrijftaal veranderd. Zo wordt regelmatig een woord in een zin weggelaten. Ook ik ben schuldig. In mijn kring socialemediavrienden is het gebruikelijk om de eerste post van de van de dag te beginnen met: goedemorgen, goedemiddag of goedenavond, ik wens jullie een fijne dag! Omdat ik daarvoor te ongeduldig ben, snoeide ik de zin steeds meer terug. Over bleef: fijne dag! Sinds kort post ik elke morgen een dagfoto zodat ik in één klap iedereen een groet stuur.

Op mijn balkon beginnen de witte pluimhortensia’s steeds meer te blozen, alsof ze elkaar stiekem een schunnige mop doorvertellen. De waarheid is minder grappig. De herfst komt eraan. Binnenkort is het over met het genieten van mijn stuk natuur op postzegelformaat.

Het regent. Alweer. Ritmisch vallen de druppels in het water van de vijver. Zelfs de vogels die me 's morgens wakker maken met hun getjilp hebben zich stilletjes teruggetrokken. Ook al bekruipt me het gevoel hun voorbeeld te volgen steek ik toch één voet uit bed. Na nog een twijfelmoment volgt de tweede.

De Grote Breedstraat is de laatste jaren veranderd. Naast kantoorpanden hebben de Wibra, Blokker en Kruidvat de pittoreske huizen en winkeltjes opgeslokt. Ook lunchroom De Koffiepot is met de tijd meegegaan. De oude koffiepottencollectie waaraan de zaak zijn naam dankt, heeft plaatsgemaakt voor een strak interieur. Op het terras lopen serveersters af en aan met bestellingen. Gezien het weer van de afgelopen periode, loop ik hier misschien wel op de mooiste dag van deze zomer.

Is het jou ook al eens gebeurd, dat bij het uitlopen van een winkel plots het alarm afgaat? Direct kijk je verschrikt naar de kassière, ondanks dat je weet, de spullen in je tas zijn betaald. Bij mij kleuren tijdens zo'n tafereel mijn wangen vuurrood en het ergste: ik ga stotteren. Alsof ik inderdaad op heterdaad betrapt ben.

Wat ben ik blij dat onze overheid waakt over onze gezondheid. Ben je boven de dertig dan mag je gratis meedoen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Boven de vijftig hit je de jackpot en nodigen de waakhonden je ook uit voor het bevolkingsonderzoek borstkanker en darmkanker. En voor dat laatste viel afgelopen week een paarse plastic envelop in mijn brievenbus.

Door het prachtige weer van de afgelopen week krijg ik zin om erop uit te trekken naar andere landen. Omdat dat nu onmogelijk is liggen er op mijn eettafel een stapel boeken van Frances Mayes waarin ze zo prachtig schrijft over haar leven in Italië, dat ik spontaan zin krijg op Funda te gaan zoeken naar een eigen casa dei sogni, droomhuis, in pizzaland.

Er zijn zo van die woorden die we dagelijks gebruiken zonder dat ze opvallen. Zo ook het woord 'grappig' dat ik normaliter gebruik in zinnen als: 'Die mop was niet grappig', of, 'Dat is geen grappig verhaal.' Grappig is, of beter was, gewoon een woord tussen vele andere. Dat is veranderd. Hoe het komt weet ik niet maar ik vermoed dat ergens iemand het modewoord 'leuk' niet meer kon aanhoren en toen het synoniem heeft geïntroduceerd. Maar grappig is niet leuk.

Nadat ik jaren gedrild was op de huishoudschool om, zoals het woord al verklapt, een fantastische huisvrouw te worden, stroomde ik door naar de L.E.A.O. omdat mijn ouders eindelijk door hadden dat ik geen huisje-boompje-beestje type was en dus een vervolgopleiding nodig had. Ik kwam terecht tussen andere zestienjarigen waarvan sommigen eigenaardige gewoontes hadden.

Met mijn ogen dicht luister ik naar het getjilp van de vogels die af en aan vliegen. Soms worden de aangename melodieën verstoord door gekwaak van eenden of het schrille geluid van een boze gans. Ondanks dat de maand januari nog maar net afscheid heeft genomen kan ik even buiten zitten. Zonnestralen strelen mijn gezicht. Langzaam glijden mijn gedachten terug naar vroegere lentedagen.

In mijn puberteit durfde ik alles en niets. Alles betekende in bomen klimmen, nachtelijke droppings bijwonen, stiekem achter op een motor meerijden zonder helm. Niets was spijbelen en stelen. De angstige gedachte dat mijn ouders door het schoolhoofd of meneer agent over één van beide delicten gebeld zouden worden, was zo groot dat mijn hart alleen al bij het idee oversloeg. Toch heb ik het één keer gedaan.

Het vrouwenblad Saar informeert de 50+ vrouw over maatschappelijke kwesties. Zo hadden ze afgelopen maand een artikel over daten. Nu eens niet vanuit het vrouwelijk perspectief, maar vanuit het mannelijke. En wat blijkt? Klagen de jagende vrouwen over het verstrekken van onjuiste informatie door de andere sekse, zelf kunnen ze er ook wat van.

Afgelopen weekeind besloot ik mijn opruimwoede weer eens aan te slingeren. Ditmaal waren de lades boordevol cassettebandjes aan de beurt. In mijn hoofd begint zo'n klus al ruim voor ik goed en wel aan de dag begin. Heb jij dat ook? Dat je voor het opstaan al ligt te malen over hoe je iets het best aan kan pakken? Bij nader inzien kan ik op zo'n moment beter mijn bed verlaten en direct aan het karwei te beginnen.

Nog anderhalve week en dan start de Top 2000. Voor mij is dat een jaarlijkse trip terug in de tijd. Van het Bob Dylan concert in Ahoy tot de optredens die ik zag in de Kuip van artiesten als David Bowie, The Rolling Stones, U2 en Bruce Springsteen, ze komen allemaal voorbij. Toen waren het allemaal jonge mannen die vol energie over het podium dansten. Trouwens, Mick Jagger en The Boss rocken er op hoogbejaarde leeftijd nog lekker op los! Ik hoop dat ik ook zo fit oud mag worden, heerlijk!

Een van de eerste boeken die met mij mee verhuisde van mijn ouderlijk huis naar een piepklein appartement in het centrum van Rotterdam, was het Margriet kookboek. Volgens mijn moeder broodnodig om mezelf in leven te houden. Daar kon ik niet veel tegenin brengen, thuis oefenen was me nog nooit gelukt. Mijn moeder kon heerlijk koken, vooral haar draadjesvlees en stoofperen zijn nooit meer door iemand overtroffen, maar de enige bijdrage die ze van de rest van ons gezin tolereerde was: hap, slik, weg!

Taal is zeg maar echt mijn ding. Dat is de titel van het eerste boek dat Paulien Cornelisse publiceerde. Altijd als ik die zin lees plakken mijn gedachten het woord NIET tussen ‘echt’ en ‘mijn’. Best gek eigenlijk want tijdens het uitpluizen van mijn stamboom, trof ik veel voorouders die boeken hebben geschreven. Je zou dan denken, spellen zit je in het bloed. Nou, laat ik u uit de droom helpen. Foutloos Nederlands, ’t blijft lastig.

De mens van tegenwoordig is leukdruk, gestrest of hangt op de bank met een burn-out. Sla de tijdschriften en kranten er maar op na. De één na de ander vertelt daarin over hoe hij-zij het allemaal anders gaat aanpakken, op zoek naar rust. Weg uit een wereld die altijd wel wat van je verwacht. On- en offline.

Oké, ik ben het zat. Tot op heden kon ik alle begrip opbrengen voor vrouwen die hun flamoes, mossel, muts, pantoffel of hoe je doorgaans je vulva ook noemt, opsieren met bling bling (weet je nog, de Vajazzle), voorzien van een trendy piercing, kaalscheren of juist het down under gebied een sixties revival laten ondergaan. Prima. Het is jouw lichaam, leef je uit! Maar wat ik nu weer las…

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.