Morgen is het feest voorbij. Na zes weken vakantie moet ik weer aan de bak. Al kan ik niet zeggen dat ik van mijn hobby mijn beroep heb gemaakt, dan zou ik schrijver zijn, ik vind mijn werk best leuk. Wat niet wegneemt dat ik deze vakantie, ondanks de ellende op de luchthavens, de hitte en wat lichamelijke problemen waardoor ik de buitenlandvakantie en afspraakjes moest laten varen, met liefde had willen verlengen.

Gelukkig gaven de paar weken vrijaf me wel de tijd om boeken te lezen die zich in de loop van de tijd tot een flinke stapel hadden gevormd. Romans van Adriaan van Dis, Yvonne Keuls, Mensje van Keulen, Jeroen Brouwers, Arthur Japin en Bart Chabot, om er maar een paar te noemen. Toen de voorraad literaire werken verslonden was, vond ik het hoogtijd voor een feelgood boek om bij weg te dromen. Mijn keuze viel op een verhaal van een Ierse vrouw die met een gebroken hart, hals over kop verhuisd naar Camogli in Italië om daar een eenvoudige lunchbar te beginnen. Een soort van Ik vertrek, maar dan zonder verbouwingsmisère. Het gehuurde pand waarin de onderneming moest komen had alleen behoefte aan een schoonmaakbeurt en een paar liters verf. Werkzaamheden die door de Ierse zelf werden uitgevoerd waardoor de fantasiebeelden van betonstorters met bouwvakkersspleten uitbleven. Wel ging mijn verbeelding aan de haal bij de beschrijvingen van prachtige Italiaanse mannen (strakke kaaklijn, zwart haar met hier en daar een zilverkleurige lok) die hun sixpack verstoppen in dure maatpakken. Kerels die uiterst charmant de deur voor je open houden, de fles wijn ontkurken of toevallig beschikken over een super-de-luxe auto of (zeil) boot waarmee ze je graag van A naar B brengen.

Natuurlijk is de verhaallijn van dergelijke boeken voorspelbaar. De hele vertelling is opgebouwd rondom de Ierse vrouw en een Italiaan die vanaf pagina één verstrikt raken in een paringsdans. De uitkomst is eveneens zo klaar als een klontje. Aan het eind van het verhaal is alle malheur overwonnen en loopt het kersverse duo hand in hand uitzinnig van geluk hun toekomst tegemoet. En toch, het blijft heerlijk om een paar uurtjes te vertoeven in een wereld zonder oorlog, watertekort, oplopende energierekeningen, corona of boerenprotesten. Gewoon onderuit en in mijn verbeelding met de personages uit het verhaal meelopen door de straten van Milaan, Portofino en Camogli. Ben ik toch nog even weggeweest.

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.