Lezen kan ik alleen in stilte. Echte stilte.
Ik sla mijn nieuwste boek open — Alles voor de reis van Adriaan van Dis — en meteen begint het gedonder.
De bovenbuurman gooit met een klap zijn voordeur dicht.
De koelkast gromt.
Buiten test een chauffeur of de claxon van zijn auto het nog doet. Meerdere keren. Voor de zekerheid. Alles tegelijk.
Zo kom ik nooit in een verhaal.
Ik wacht. Geduldig. Pas als de laatste brom uit de koelkast is weggezakt en de buurmannen zijn vertrokken, begin ik opnieuw. Eén zin. Twee.
Het verhaal zuigt me niet mee. Dat ligt niet aan van Dis. Binnen lezen lukt me gewoon niet. Zijn het niet de geluiden om me heen, dan paradeert er een stoet klusjes door mijn hoofd. Ze rennen voorbij, elk bang om vergeten te worden.
Zonder ook maar iets te doen leg ik een zeil op de vloer van de bijkeuken — al zeventien jaar in de planning.
In mijn hoofd kniel ik al. Ik meet. Ik knik. Het zeil ligt strak. Geen luchtbel te bekennen. De bijkeuken ruikt naar belofte.
In het echt zit ik nog steeds op de bank. Het boek open, het zeil opgerold in de schuur, precies waar het al zeventien jaar ligt.
In mijn dromen ben ik handig. In het echte leven druipt mijn handigheid meteen weg. Voor elke klus heb ik een handyman of -vrouw nodig. Vind er maar eentje die tijd heeft én betaalbaar is. Googelen leverde vooral nieuwe plannen op.
Buiten breekt de zon door de wolken. Bijna lente. Nog even geduld, dan kan ik weer ongestoord lezen tussen de bloemetjes en de bijtjes. De balkonstoel bezorgt me een houten kont, maar leest nog steeds fijner dan de bank. Ondanks het gekwetter van vogels en het stadse verkeer vertrek ik bij de eerste woorden naar een andere wereld.
Ik klap de roman van van Dis dicht. Even staar ik naar de vijver, glad als een spiegel. Een groep ganzen trekt over, mijn ogen blijven hangen bij een treurwilg met frisgroene blaadjes. Dan pak ik de afstandsbediening.
De vrolijke tune van Escape to the Country. Stedelingen die de stad ontvluchten en eindigen in vrijstaande huizen met oogstrelende tuinen. Geen slaande deuren. Geen claxons. Een koelkast die weet wanneer hij moet zwijgen.
© Sophie Dijkgraaff