Wintertijd. Dat vraagt om een rondje door het huis om alle klokken een uur terug te zetten. Nog even de keuken in en dan ben ik klaar voor de lange winteravonden. Ik stel de tijd in op de combimagnetron. Geen lichtje, geen teken van leven. Kennelijk was dat ene uurtje verschil hem te veel geworden.
Ik probeer het nog een keer. Dan begint het display te knipperen. Code N002: het apparaat staat op kinderslot. O, dat kan dus ook. Ik zoek het instructieboekje op en lees wat ik moet doen. Ik druk op de aangegeven knopjes. Niets. Nog een keer. Niks, noppes, nada. Dan maar de stekker eruit, tot tien tellen en er weer in. Alsof ik het apparaat daarmee op andere gedachten kan brengen. Na vijf pogingen geef ik het op.
Tijd voor een nieuwe combimagnetron én een bijpassende oven. Mijn huidige oven werkt nog prima, maar mag toch met pensioen. Anders klopt het totaalplaatje niet. Een mens heeft tenslotte niet voor niets een esthetisch verantwoorde keuken.
Vol goede moed open ik mijn laptop. Merk invoeren, modellen bekijken, prijzen vergelijken en bestellen. Hoe moeilijk kan het zijn?
Best moeilijk, blijkt al snel.
Ik klik van de ene website naar de andere en ontdek dat hetzelfde merk niet betekent dat alles er ook hetzelfde uitziet. Blijkbaar heeft de ontwerper in de tussentijd nieuwe inzichten gekregen.
Uiteindelijk vind ik een model dat er veelbelovend uitziet. Om de prijs te zien, moet ik eerst de afbeelding aanklikken. ‘Accepteert u onze cookies?’ Vooruit dan maar. Ik wil tenslotte weten wat die combimagnetron kost. Ik klik op akkoord.
Bij die cookies blijft het niet. In de volgende pop-up moet ik aangeven of ik het product wil vergelijken, bewaren of aan mijn verlanglijstje wil toevoegen. Ik wil helemaal niets bewaren. Ik wil gewoon weten wat-ie kost. Ik klik de melding weg en krijg een waslijst aan technische specificaties voorgeschoteld. Onderaan de pagina verschijnt eindelijk de prijs. Hoger dan ik had gehoopt. Bij een andere winkel wordt hetzelfde apparaat aanzienlijk goedkoper aangeboden. Dat scheelt. Nu nog de oven.
Om verder te kunnen, moet ik eerst bewijzen dat ik geen robot ben. Ik klik afbeeldingen aan waarop verkeerslichten, fietsen of zebrapaden staan. Voor iemand die alleen keukenapparaten wil kopen, heb ik inmiddels een behoorlijk ingewikkeld leven.
De volgende dag pak ik de zoektocht weer op. Ik bekijk de foto’s, vergelijk de bedieningspanelen en probeer me voor te stellen hoe de apparaten in mijn kast zullen staan. Uiteindelijk blijven er drie kanshebbers over. De ene heeft meer functies, de andere een groter draaiplateau en de derde een bediening die eruitziet alsof je er een ruimteschip mee kunt besturen.
Dan ontdek ik dat een van de modellen ook een airfryerfunctie heeft. Die heb ik niet nodig. Toch betrap ik mezelf erop dat ik al bedenk wat ik er allemaal mee zou kunnen maken.
Ik klap mijn laptop dicht en stap in mijn auto. Op naar een winkel waar ik met een mens kan praten en met eigen ogen kan zien wat ik koop.
‘Goedemiddag, mevrouw. Kan ik u helpen?’
Ik noem het merk en de typenummers van de combimagnetron en de oven die ik op het oog heb.
‘Helaas, die kunnen we niet meer leveren.’
Serieus? Na al dat zoekwerk? Daar sta ik dan, met mijn zorgvuldig uitgezochte combinatie. Gelukkig staan er nog zo’n twintig andere modellen om uit te kiezen.
Vanmorgen zijn mijn nieuwe combimagnetron en oven geleverd en keurig in de kast geplaatst. Het totaalplaatje klopt.
De klok instellen doe ik morgen wel. Ik wil niet meteen weer een apparaat verliezen aan de tijd.
©Sophie Dijkgraaff