De lucht boven het perron trilt in de hitte. Ik sta te wachten op de trein die altijd nét te vroeg of nét te laat komt – nooit precies op tijd. Terwijl ik door mijn Instagram scrol, zie ik vooral één woord voorbij komen: Hittegolf! Foto’s van zwembaden, ijsjes en half ontblote mensen vullen mijn scherm. Die laatste zijn niet altijd een feestje om te zien. Close-ups van teennagels, hoe strak ook gelakt, zie ik liever niet in mijn feed.
Dan komt de trein. De deuren zuchten open, binnen is het stampvol. Ik stap in een coupé waar de airco haar strijd tegen de hitte allang heeft opgegeven. De geur van zweet, knoflook en een vleugje parfumerie Douglas dringt zonder pardon mijn neus binnen. Toch heb ik geluk: ik vind een plek naast een heer die duidelijk geen last heeft van de warmte. Een dikke sjaal hangt om zijn nek. Tegenover me zitten twee vrouwen.
Of ze elkaar al jaren kennen of elkaar pas ontmoetten bij de kaartautomaat, blijft voor mij een raadsel. Ze gebruiken geen namen, dus noem ik ze voor mezelf mevrouw Trein en mevrouw Spoor – zo houd ik het overzicht. Mevrouw Trein zit midden in een verhaal over de aanstaande bruiloft van haar dochter. Zonder adem te halen schakelt ze door naar een huis dat ‘nu echt snel verkocht moet worden’.
“We moeten van de makelaar het huis zo goed als leegmaken. Dat is beter voor de foto’s, dan lijkt het groter. Alleen, waar laat je al die spullen? Ik kan bijvoorbeeld dat antieke bidstoeltje niet bij het grofvuil zetten. Mijn moeder zaliger zou een beroerte krijgen. Dat heeft ze zelf nog in haar lievelingskleur geverfd, zachtgeel.”
Mevrouw Spoor knikt begrijpend. “Zo zonde is dat hè, van die mooie dingen. Je zou het kunnen gebruiken voor de uitvaart van je dochter.”
De stilte die valt, is van een ander kaliber dan de gebruikelijke treinstilte. Dit is een stilte met inhoud. Een stilte met schrik, verbazing en lichte paniek. Zelfs de trein lijkt even gas terug te nemen.
Mevrouw Trein kijkt bedenkelijk, alsof haar brein een ingewikkelde puzzel moet oplossen. Haar lippen bewegen langzaam.
“Euh … je bedoelt, denk ik, de uitzet?”
Een blos trekt over het gezicht van mevrouw Spoor. Verschrikt slaat ze een hand voor haar mond. Dan redt ze zich met het populairste woord van Instagram: hittegolf! Ze lacht wat ongemakkelijk, maar oprecht. De ander doet mee en het lachen wordt een bevrijding. Ook mijn mondhoeken krullen omhoog.
Buiten glijden weilanden voorbij, koeien staan roerloos in de schaduw – een ansichtkaart uit een tijd dat je nog postduiven gebruikte voor je sociale netwerk. Tussen mevrouw Trein en mevrouw Spoor kabbelt het gesprek weer voort, over katten geloof ik, en gordijnen. Het misverstand is keurig achtergelaten tussen de rails, niemand kijkt er nog naar om. Naast me trekt de koukleum zijn sjaal wat strakker aan en stopt zijn handen in zijn zakken.
Ik pak mijn telefoon en doe een nieuwe poging mijn schermtijdrecord te verpulveren – alweer. Zwembaden, cocktails en tenen schuiven voorbij als op een lopende band. Nog even volhouden, mompel ik in mezelf. Straks duiken de eerste Unox-mutsen vanzelf weer op.
© Sophie Dijkgraaff