‘Nee, ik hou ’m niet.’
‘Zet maar neer dan.’
In de hal staan twee glaszetters te stoeien met de ruit die in mijn woonkamer moet komen. Na maanden heb ik straks eindelijk weer helder zicht op de ganzen, zwanen en andere vogels. Als alles goed gaat, tenminste.
Mijn hoofd heeft vannacht overuren gedraaid. Dat gebeurt altijd als er klussen op de agenda staan. Overdag kan ik mijn zorgen nog redelijk relativeren, maar zodra ik in bed lig, krijgen ze alle ruimte. Dan verandert mijn hoofd in een bioscoop waar uitsluitend rampenfilms draaien. Geen pauze. De voorstelling stopt pas als de wekker gaat.
Nu de glaszetters er eenmaal zijn, blijkt een van de twee flink last te hebben van de maandagmorgenblues. De werkelijkheid begint aan haar eigen voorstelling. Glaslatten vliegen in het rond, samen met stukjes verfwerk.
‘Kan niet anders, mevrouw. De kit is zo oud dat we die eruit moeten snijden,’ bromt een van de mannen.
Dat kan ik me voorstellen. Alleen was het verfwerk nog vrij nieuw.
Wat als de nieuwe ruit breekt? Past hij wel? Krijgen de mannen dat enorme glas überhaupt door het huis en op het balkon? En als dat niet lukt, wat dan? Een kraan? Een bootje in de vijver? Of eindigt de dag zonder raam?
De glaszetters lijken nergens over in te zitten. De een houdt de ruit vast, de ander kijkt hoe ze verder kunnen. Ik benijd hun kalmte. Zelf heb ik vannacht minstens vijf doemscenario’s bedacht. Alleen dat verfwerk had ik niet voorzien.
Met wat geschuif en gedraai krijgen de mannen de ruit door het huis en via het venster op het balkon. Met diepe zuchten lopen ze langs mijn werktafel. Ik zucht mee. Wat een opluchting!
De ruit wordt vastgezet en de randen netjes afgekit. Even later pakken de glaszetters hun spullen in. Ik kijk naar buiten. Vanaf mijn tafel zie ik de vijver, zo glad als een spiegel, omlijst door herfstkleuren. Wat een verschil!
De woonkamer mag er dan uitzien alsof er een kleine verbouwing heeft plaatsgevonden, de ruit zit erin en het uitzicht is hersteld. De klus is geklaard. Ik kan vannacht dus met een gerust hart gaan slapen. Als mijn hoofd meewerkt.
Of ga ik het verfwerk herstellen?
© Sophie Dijkgraaff

