‘Weet je wat je moet doen, Sophie?’
Nog voor ik kan antwoorden, heeft Nina haar advies al klaar.
‘Je moet denken dat die man naakt voor je zit.’
‘Naakt?’
‘Ja, dat relativeert de boel een beetje.’

Ik was tweeëntwintig en moest het faillissement van het bedrijf waar ik werkte afwikkelen. Een van mijn taken was het persoonlijk aanleveren van de financiële gegevens bij de deurwaarder op kantoor. Dat vond ik behoorlijk spannend.

Op een maandagmorgen reed ik de oprijlaan van het deurwaarderskantoor op. Voor het sjieke pand parkeerde ik mijn sjofele auto. De auto van mijn werkgever was tijdens de ontruiming van ons bedrijf als eerste in beslag genomen. Ik had nog wel gedacht dat ik het gemaakt had. Een auto, een mobiele telefoon – nog een noviteit – en een laptop. Alles roetsj, roetsj weg.

Binnen keek ik mijn ogen uit. Hoge plafonds, dito deuren met geëtst glas. Als ik hier niet voor zaken was gekomen die bepaald niet vrolijk stemden, zou ik bijna wegdromen. Assepoester in sprookjesland.
De receptioniste wees me een plek in de wachtkamer en gaf me een kop cappuccino.

‘Mevrouw Dijkgraaff, volgt u mij?’
Voor me stond een jonge, fors gebouwde man, behoorlijk behaard. Niet het type dat ik graag bloot zou zien. Toch kreeg ik het advies van Nina niet meer uit mijn hoofd. Met een flinke dossiermap liep ik braaf achter hem aan. In gedachten zag ik alleen nog maar blote billen. Ondertussen vervloekte ik Nina.

Of de duvel ermee speelde, de man wees me een stoel bij zijn bureau, maar ging zelf niet zitten. Hij ging als een soort Rodin bij het raam staan. Zijn blik wisselde tussen mij en het uitzicht. Mijn ogen dwaalden van de blauwe lucht naar zijn kruis. Stamelend beantwoordde ik vragen als: ‘Wist u van de penibele situatie van het bedrijf?’ Echt concentreren lukte me niet.

Na anderhalf uur zat de klus erop en kon de man zich weer aankleden. Buiten belde ik Nina.
‘Hé Sophie, hoe is het gegaan?’
‘Waardeloos. Door jouw advies heb ik anderhalf uur naar een kruis zitten kijken. Ik schaam me rot.’
Nina’s aanstekelijke lach rolde door de telefoonlijn mijn oor in.
‘Zeg, zullen we vanavond naar O’Pazzo gaan? Ik heb trek in spaghetti carbonara.’
‘Prima. Maar beloof me één ding: wat ik ook vertel, ik wil géén advies.’

Veertig jaar later zitten Nina en ik weer in hetzelfde restaurant. Terwijl we op ons eten wachten, houd ik de deur in de gaten. Niets leuker dan mensen kijken. Dan komt er een vrouw binnen, op hoge hakken en met blond haar. Achter haar verschijnt een man. De deurwaarder! En hoppa, daar gingen z’n kleren weer.

De tand des tijds was duidelijk aanwezig.

© Sophie Dijkgraaff

We use cookies

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.
CookieHint and Consent by reDim GmbH (Opent in een nieuw venster)