Ik moet een jaar of achttien geweest zijn toen ik voor het eerst op vliegvakantie ging – naar Zakynthos. Samen met mijn zus en nog twintig vrijgezelle jongelui, die ook wel zin hadden in zon, zee en strand. Nou, dat doel veranderde snel na aankomst.  Op de luchthaven stond bij aankomst een lange, blonde, superbruine man, type surfboy, die luisterde naar de naam Bo, op ons te wachten. Onze reisleider. Meteen vanaf de eerste kennismaking kon hij rekenen op een trouwe groep followers.



Wij deden daar niet aan mee – mijn zus en ik. Zij raakte al direct verkikkerd op een van de schaarse mannen uit het reisgezelschap, ik lag na de eerste avond al in bed. Nee, niet met een Griek, al zien die er soms erg aantrekkelijk uit. Ik was beroerd. Héél erg beroerd. Van het eten, zo vertelde een in de haast opgetrommelde Griekse dokter. Dat begreep ik trouwens niet van hem, daar was de surfboy dan weer goed voor. Dus daar lag ik, met dagenlang niets anders dan stapels witbrood en slappe thee. Kalí órexi!

Die misère heeft zowat twee weken geduurd. Met zo af en toe een bezoekje van de leader en zijn followers. Want tja, Bo had nog niet gekozen, dus mij alleen laten met zo’n golden boy, natuurlijk niet! Enfin, op een van de laatste vakantiedagen stapte ik uit bed et voilà, beter! Kon ik toch nog mee met een boottocht naar een prachtig strand, waar ter afsluiting van de vakantie een barbecue werd gegeven. Ik was zo blij! Tot iemand besloot een al gezouten karbonade, die in het zand was gevallen, af te spoelen in zee. En wie kreeg die karbonade? En wat gebeurde er? Tja, of Zakynthos mooi is? U moet het mij niet vragen.

Intussen is mijn zus al járen getrouwd met haar vakantieliefde. En ik? Ik struin nog steeds de Griekse badplaatsen af. Niet op zoek naar de liefde, wel naar dolmades én Retsina. Zo zou ik afgelopen mei Kos aandoen. Ditmaal met mijn vriendin Nina. Maar net als bij velen van u ging mijn reis niet door. Gelukkig hebben we om kunnen boeken naar augustus dus met een beetje mazzel vliegen we dan alsnog. En anders? Koop ik gewoon al dat lekkers bij Appie en strijk neer op mijn kapelá balkóni. Ook fijn!

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.