Net na terugkomst uit Sicilië zag mijn vriendin Nina een waanzinnige bank op tv – in zo'n woonprogramma van RTL4 of zo. Direct belde ze me op: 'Sophie ik heb 'm gevonden. Mijn bank!' Zodoende reden we afgelopen week naar het door Nina opgegeven adres in Maastricht. Wat je ver haalt is mooier zeg maar. Stop ik na twee uur rijden op het adres … woonwinkel gesloten. U begrijpt, er was maar één vraag die gesteld kon worden: 'Heb je gekeken of die winkel open is vandaag?', waarop Nina, rood aangelopen, antwoordde: 'Alles is toch open op zondag?'

Spontaan besloten we er een leuk uitstapje van te maken. We waren toch al onderweg en Limburg is mooi. Dus reden we langs dorpen, maisvelden, koeien en Mariakapelletjes. Tot we dorst kregen en nog dringender, een toilet nodig hadden. Wat denkt u? Alsof de duvel er mee speelt, staat heel sjoen Limburg normaal vol met gezellige cafeetjes, heb je er één nodig zijn ze – TADA! – spoorloos verdwenen. En dan doet mijn brein hele gekke dingen. Nadat bleek dat de plas moest wachten dreunden er nog maar één woord door mijn hoofd: wc, wc, wc. En bij elke dreun ontspande mijn lichaam zich zo dat ik bang was dat de zondvloed uitbarstte voor ik goed en wel een pot bereikt had. Gelukkig kwam Nina met een briljant idee: 'Dan maar naast de auto.' Dat leverde een nieuw probleem op. Ja, ik ben geen vent die even langs de route zijn piepie tevoorschijn peutert. Dus werd de nieuwe zoekopdracht: een rustig landweggetje. 't Duurde even maar voilà: 'Kijk Sophie, daar.' 

Daar was inderdaad een prima locatie. Ik boog eerst door mijn knieën – ging vlot kan ik zeggen – waarna een opluchting van vanjewelste volgde. Toen moest Nina, ging minder vlot. Op haar heipalen nam ze positie achter de auto. 'Niet kijken Sophie, dan lukt het niet.' Nu was ik dat sowieso niet van plan maar demonstratief draaide ik me om wachtend op een verlossende zucht. Die kwam, gevolgd door de kreet: 'Kom eens gauw!' Wat ik toen zag? Nina, op haar hurken, met één hand hangend aan de trekhaak. 'Ik kom niet meer omhoog.' Tja, wat doe ik dan... Nee... dat deed ik niet, nog niet. Wel nadat er plots uit het niets een peloton verdwaalde toerrijders joelend voorbij reden. Arme Nina, voor ik het wist rolde ze over de grond. De volle twee uur huiswaarts zat ik naast een pruttelde spinnenkop.

Enfin, Nina's bank moet vervangen worden. Vandaag rijden we richting de woonmall dicht bij huis en heeft ze vooraf – check, check, dubbelcheck – gekeken of de winkel echt open is!

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.