Door het prachtige weer van de afgelopen week krijg ik zin om erop uit te trekken naar andere landen. Omdat dat nu onmogelijk is liggen er op mijn eettafel een stapel boeken van Frances Mayes waarin ze zo prachtig schrijft over haar leven in Italië, dat ik spontaan zin krijg op Funda te gaan zoeken naar een eigen casa dei sogni, droomhuis, in pizzaland.

In het derde boek dat ik van de auteur lees Een jaar in de wereld verlaat Mayes haar geliefde Toscane om de rest van Europa te ontdekken. Daarbij doet ze veel voor mij bekende plaatsen aan. In mijn fantasie loop ik met haar mee over de boulevard van Playa del Ingles. Een paar pagina's verder sta ik naast haar als ze vol bewondering de Piazza San Marco in Venetië beschrijft. Samen zien we vanaf een veerboot glimmende dolfijnruggen sierlijk uit de golven van het saffierblauwe water van de Adriatische zee opduiken. Na twee dagen varen arriveren we in Griekenland waar we het betoverende Nafplio, genoemd naar Nauplis, zoon van Poseidon, ontdekken. Vanaf dat moment laat ik Mayes los en reis alleen verder door mijn herinneringen.

Via Loutraki, Korinthe en Xylokastro kom ik aan in Argos. In mijn herbeleving struin ik langs winkels, bewonder handgemaakte sieraden en producten gemaakt met olijfolie. Het beeld van een pleintje vol platanen met in het midden een bank waarop oudere mannen al pratend hun komboloi's, kralenkettingen, door hun vingers laten glijden, komt voorbij. Ineens bedenk ik me dat ik Argos bezocht tijdens de Griekse paasviering. Wat was ik onder de indruk toen ik, aan het einde van Goede Vrijdag, een processie voorbij zag komen. Voorop een orkest, daarachter geestelijken, vrouwen met mirre en koorknaapjes met liturgische vaandels. Als laatste van de stoet werd de icoon van Christus, gewikkeld in linnen, gedragen in een met lichtsnoer en bloemen versierde Epitafios. Spontaan besloot ik de optocht te volgen naar de kerk. Eenmaal in het kerkportaal vergaapte ik me aan de rijke versiering en de tientallen wierookstokjes die de lucht parfumeerden met een zoet aroma. Halverwege de kerk zag ik hoe tientallen kerkbezoekers aanschoven in de rij voor een afbeelding van Maria met kind. Eén voor één kusten ze de glazen plaat die moeder en zoon beschermt. De mystieke sfeer maakte me nederig.

Zo zwerf ik, de reisverhalen van Mayes lezend, nog dagen door landen en steden zonder de belemmering van enige coronagrens. Als ik het boek sluit voel ik heimwee opkomen. Nog even mijmer ik verder over het verleden en verlang naar de toekomst waarin reizen naar andere landen weer tot de mogelijkheden behoort!

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.