Ik dacht serieus dat dat tijdperk voorbij was. Maar nee. Samen met Nina en onze partners staan we in een autoshowroom. De geur van nieuw leer en de lichte walm van verse lak hangen in de lucht – alsof je de Louis Vuitton voor autoliefhebbers binnenstapt. De verkoper klapt van een rode blikvanger, waar onze mannen direct op doken, de motorkap open. De ijzerplaat heeft geen steunpoot – reuze ‘handig’ – zodat je de olie kunt bijvullen zonder jezelf te onthoofden en steekt van wal over pk’s, turbo’s en andere belangrijke dingen die onder de kap schuilgaan.
Terwijl hij praat, kijkt hij langs Nina en mij heen, alsof we twee etalagepoppen zijn, net uit de verpakking en strategisch neergezet om het interieur wat op te fleuren.
Na de motor bewonderen de mannen in extase de sportvelgen, het panoramadak en de subtiel weggewerkte parkeersensoren. Ik zie Nina’s blik verstrakken. Als een ondeugend schoolmeisje probeert ze hun aandacht te trekken door o’s en a’s quasi-orgastisch de ruimte in te slingeren. Geen reactie. Voor het mannelijke trio is ze volkomen onzichtbaar.
Ik snap precies hoe ze zich voelt. In mijn jonge jaren werkte ik bij een autobedrijf. Naast het maken van facturen en het afrekenen met klanten, zorgde ik ook voor de verkoop vanuit het magazijn. Oliefilters, bougies, uitlaten, bumpers – ik kan de artikelnummers nog opdreunen, alsof het de hitlijsten van toen waren – Veronica, Veronica. Alles wat maar aan, in of onder een auto zit, is ooit door mijn handen gegaan.
En toch … hoe vaak liepen klanten, nadat ik het juiste onderdeel had opgesnord, alsnog naar mijn baas met de vraag: “Is dit wel het goede?”
Om gék van te worden.
Nina is inmiddels gehurkt naast de auto gaan zitten. Ze bestudeert de band, de velg en het chroom alsof ze op het punt staat een rapportcijfer uit te delen. En ja hoor – beet.
“Vindt u ze mooi, mevrouw?”
“Mwah, ik heb mooiere gezien.” Nina kijkt de verkoper strak aan. Onze partners schieten ineens wakker, o ja, de vrouwen zijn er ook nog.
De verkoper probeert zich eruit te redden. “Ach, u hoeft er toch niet op te rijden, toch?” Waarom hij daar zo zeker van is? Geen idee – hij heeft niet gevraagd wie de auto gaat kopen. Intussen gooit hij met een nerveus lachje een portier wijd open, klaar om onze mannen mee te sleuren in de wondere wereld van het interieur.
“Kijk, een prachtig scherm met alles erop en eraan: navigatie, Spotify, natuurlijk radio en u kunt er zelfs tv op kijken.”
Onze mannen vergapen zich. De verkoper ruikt een deal.
Dan hoor ik Nina zeggen: “Navigatie is belangrijk, radio ook. Maar de rest? Nou, ik denk dat we toch nog even verder gaan kijken. Het is tenslotte míjn nieuwe auto die we uitzoeken!” Resoluut draait ze zich om. Onze mannen hollen gedwee mee. En ik? Ik sluit de rij af met een grote glimlach.
Dag deal!
© Sophie Dijkgraaff